صلح، و بازاندیشی راهكار هاي آن
سخن از صلح به میان کشیدن امر خوش آیند و نیکویی است، چه کسی است که آرامش، امنیت و ثبات را بد بداند و از آن احراز و احتراز کند، بویژه جامعه ای که سی و اندی سال است در نا امنی و خشونت روزگار گذرانده و تمام زیر ساختهای، اقتصادی فرهنگی و اجتماعی آن فروریخته است. هنوز فرهنگ خشونت تولید میشود و هر روزي که میگذرد فرزندان این کشور را به کام مرگ میفرستد. لذا گوش نواز ترین صدا، شعار صلح است و دل پسند ترین و مطبوع ترین قصیده آنست،که از صلح سخن گفته باشد. اما آنچه مایه تشویش و نگرانی است، آنست که صلح جادهی یک طرفه نیست، بلکه صلح دوطرف دارد، دو دشمن که با دشمنی نتوانسته اند یک دیگر را شکست دهند و امتیاز به دست آورند به این نتیجه رسیده باشند که باید در پشت میز مذاکره بنشینندواهداف خویش را بیان دارند تا حد ميانه بیابند. اما آنچه که میان حکومت افغانستان و طالبان در جریان است؛ پیمودن جاده یک طرفه است، طالبان در برابر صلحخواهی حکومت افغانستان پاسخ متناسب نداده اند، هر روز که میگذرد حادثهي دلخراشی رخ میدهد، جمعی از هم وطنان ما به خاک و خون می افتند یا کشته میشوند یا مجروح و معلول. از سوی دیگر نا امنی و حملات مخالفان مسلح باعث ایجاد واکنش نیروهای خارجی در کشور نيز میگردد،كه عکسالعملهاي این نیروهاو همچنان باعث صدمه دیدن و کشته شدن هم وطنان ما گرديده و میگردد
ادامه نوشته
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم اسفند ۱۳۸۹ ساعت 9:2 توسط سید مظفر دره صوفی
|
