صلح، و بازاندیشی راهكار هاي آن
در چند هفتهی گذشته شاهد کشته شدن کودکان خود در ننگرهار توسط بال گردهای قوای خارجی بودیم و شاهد حملهي انتحاری در قندز، که درآن بيش از هفتاد نفر از هموطنان بی گناه ما در آن حمله به شهادت رسیدند، اینها هزینههای جنگ و شرارتی است که هر روز و هر هفته تکرار میشود، تا آنجایی كه دیده میشود، همهای تقصیرها به دوش طالبان است که صدای صلح خواهی حکومت افغانستان و نهادهای مرتبط را نمی شنوند و هم چنان لجوجانه،در مواضع خود اصرار میورزند و میکوشند همه چیزرا با جنگ و خشونت به دست آورند.
پرسش این جاست که چرا طالبان جواب صلح خواهی حکومت و نهادهای مرتبط را با جنگ و درندگی میدهد؟
ميطلبد كه حکومت افغانستان یک بار دیگر بیندیشددراين انديشه نیروهای بینالمللی، حکومت پاکستان و تمام اطرافیان ذیدخل را شريك سازد تادلایل عدم پذیرش صلح از سوی طالبان را بداند، تا کی میتوان از صلح سخن گفت و لیکن این دردورنج و مصیبت را تحمل کرد.
ما بدین باوریم که ساختارهای ایجاد شده از سوی حکومت افغانستان وقتی میتواند کارآیی داشته باشد که حکومت دلایل و یا علتهای مخالفت طالبان با پروسهي صلح را بداند، تا وقتی حکومت افغانستان نیتهای پشت پرده را در نیابد و خواستههای طالبان را مدنظر قرار ندهد، راه یافتن به صلح نه تنهادشوار بل كه بسا ناممکن خواهد بود. راهکارهای ایجاد شدهی کنونی جز این كه هزینههای کمر شکنی بر حکومت و مردم افغانستان تحمیل کند، نتایج دیگری به بار نخواهد آورد. لذا میطلبد که حکومت و نهادهای مرتبط جریان پيموده شدهي صلح رابار ديگر باز نگري كند تا بداند كه طالبان چرا با پروسهي صلح خصومت ميورزدو بررغم در خواستهاي مكرر هنوز پاسخ مثبت نداده است؟.
