شکیبایی

از حکومت افغانستان خواست که اسناد ومدارک خود را به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارایه دهد تا در داد گاه ها ی بین المللی علیه جنایت های پاکستان مورد استفاده قرار گیرد! نگارنده هنوز علت و یا دلیل این تبلیغات حجیم مقام های امریکایی را نمی داند، ولیکن زمان کنونی ای که بر ای تبلیغات در نظر گرفته شده وهم چنان تعلق خاطر تبلیغ کننده ها به جناح های قدرت در امریکا، شک وتردید هایی را ایجاد می کند. کسانی که توپخانه تلبلیغات را فرماندهی و شلیک کردند عموما متعلق به جمهوری خواهان امریکا هستند و درزمانی صورت گرفته است که رقابت های تنگاتنگی میان هردو حزب دموکرات وجمهوری خواه بر سر تصاحب کرسی ریاست جمهوری جریان دارد.برعکس جمهوری خواهان که با تبلیغات پرحجم بر حکومت پاکستان حمله کردند ،مقام های حکومتی امریکا(دموکرات ها) لحن بسی ملایم ترولطیف ترنسبت به پاکستان داشتند، نه تنها پاکستان را مقصراشاعه تروریزم ندانستند که آن کشور را قربانی تروریزم خواندند.   اظهار نظر "اشتون کارتر" وزیر دفاع امریکا بیانگر نرمی  وملایمت وملاطفت بسیاری نسبت به پاکستان بود. او در کابل اظهار داشت که حکومت امریکا با پاکستان هم کار بوده وکوشش می کند که پاکستان را برای مبارزه با تروریزم یاری کند ، وی هم چنان اظهار داشت: «که مشکل پاکستان نیز مقابله با تروریزم است». اگر نیک نگریسته شود این دو موضع گیری نگاه متناقض سیاسی امریکایی ها را نشان می دهد و بیانگر نگاه دوگانه مقام های ایالات متحده امریکا نسبت به تروریزم وحامیان تروریزم در منطقه است. اما پرسش آنست که این حجم تبلیغاتی چه تاثیری بر آینده افغانستان خواهد گذاشت ؟

 گذشته از پی آمد های مثبت یا منفی آن ، این موضع گیری ها نشان می دهد که اگر حزب جمهوری خواه برمسند ریاست جمهوری امریکاتکیه زند،موضع گیری حکومت ایالات متحده امریکا علیه پاکستان ادامه خواهد یافت . دراین صورت مواضع پاکستان نیز شفافتر خواهد شد یا دست از طالبان بر می دارد وآن گروه را تحت فشار قرار می دهد که به پروسه صلح با حکومت افغانستان بپیوندد یا آن که موضع گیری خصمانه تری علیه امریکا وحکومت افغانستان اتخاذ خواهد کرد.

   اما اگر جناح دیگری بر کرسی ر یاست جمهوری ایالات متحده امریکا تکیه زند به نظر می رسد که راه مماشات هم چنان گشوده خواهد بود بر پاکستان چنان فشاری سنگین وارد نه خواهد آورد که مقام های آن کشور را وادار به تغیر موضع خود درقبال افغانستان نماید. لذا جنگ وخشونت هم چنان ادامه خواهد یافت وخسارات و تلفاتی را بر مردم و حکومت افغانستان تحمیل خواهد کرد.

  در موضع گیری های چند روز گذشته مقام های امریکایی، برخی مسرور ومشعوف شدند،برخی نگران ودل افسرده، این ها بدین معنا است که بسیاری از ما تنها راه حل مشکلات امنیتی کشورا در توجه غربی ها به وِیژه امریکایی ها می دانیم. به هر حال اگر تمام نگاه های حکومت گران معطوف ومتمرکز به موضع گیری های حکومت امریکا علیه پاکستان باشد باید منتظر خشونت دایمی در کشور بود و چرخه خشونت هم چنان خواهد چرخید وقربانی خواهد گرفت.اما اگر چنانچه ابتکار عمل را حکومت افغانستان دردست گیرد، تمهیداتی را به کار بندد که کار بست این تمهیدات می تواند  مقام های امریکا را وادار سازد که از مواضع حکومت افغانستان تبعیت و یا پشتیبانی کند، دراین صورت می توان به آینده امید بست. وضعیتی که هم اکنون از سوی  حکومت افغانستان در پیش گرفته شده است به نظرمی رسد موضع معقول ومنطقی می آید  از یک طرف تبلیغات تحریک کننده علیه پاکستان صورت نمی گیرد تا مقام های پاکستان را وادار به واکنش کند، از طرف دیگر مواضع حکومت افغانستان به صورت شفاف بیان می شود وازهمه مهم تر تعرفه ای که بر برخی اقلام وارداتی از پاکستان وضع شده است می تواند تاثیر بسیار مهمی در اقتصاد آن کشورو برون رفت مردم  از وابستگی به پاکستان داشته باشد وحکومت افغانستان بدون آن که وارد فاز نظامی شود وهزینه هایی را تحمل کند می تواند تاثیر قابل ملاحظه ای بر سیاست پاکستان داشته باشد.

  در روزهای گذشته گزارش هایی که منتشر شد گویای این خبر مهم بود که وضع تعرفه بر تجارت آرد پاکستان باعث شده که حجم واردات آرد از آن کشور کاهش پیداکند ومراکز تولید آرد درآن کشور با رکود وتعطیلی مواجه شود و تعداد زیادی از پاکستانی ها بیکار شوند.

    توفیق این سیاست دراین جا است که واردات آرد از پاکستان زمانی کاسته شده است که کمبود آرد در کشور احساس نمی شود، این سیاست اگر به همین منوال ادامه یابد می تواند در بخش دیگری از اقلام وارداتی از پاکستان اعمال شود که تاثیرشگرفی بر سیاست پاکستان نیز بر جای خواهد گذاشت . به هر صورت تا چشم امید به کشور ها ی غربی وایالات متحده امریکا دوخته شود که آنها برای افغانستان صلح به ارمغان آورند به نظر می رسد که متاع صلح هرگز به مردم نه خواهد رسید ،اما اگر چنانچه ابتکارعمل دردست حکومت گران افغانستان باشد بی تردید کشور های غربی باید از این ابتکارها پشتیبانی کنند. دراین صورت می توان امید داشت که صلحی درافغانستان به وجود آید.