حکومت ها برای بدست آوردن آب لشکر کشی کنند تا منابع آب شیرین را در اختیار خود قرار دهند .  افغانستان از جمله کشورهایی است که این منبع مهم را در اختیاردارد، اما تا هنوزنه برای توسعه اقتصادی خود ازاین منبع سود برده ونه هم برای استحکام سیاسی خود به کار گرفته است. اگر حکومت های گذشته افغانستان به اهمیت  این منبع مهم خداداد وقوف یافته بودند وبه اهمیت استراتژیک  این ماده پی برده بودند وآن را در جهت ثبات واستحکام سیاسی استفاده می کردند ،بی تردید وضعیت سیاسی وامنیتی ما با این همه آشفتگی همراه نبود.

     پاکستان سال ها است برای آن که حیات خلوتی داشته باشد ،دست به هر کاری زده است. برای ایجاد یک حکومت ضعیف، دست نشانده ونا توان وگوش به فرمان از هیچ کاری دریغ نکرده است . هزاران انسان بی گناه توسط عوامل پاکستان کشته شده ومی شود. نماد های مهم هویتی ما مورد تعرض عوامل پاکستان قرار گرفته، اشیای قیمتی وباستانی ما توسط پاکستان ربوده شده  ومی شود.

    در مجموع هرآنچه برای توسعه، امنیت وثبات افغانستان به کار گرفته می شود ویا احتمال برود که  افغانستان به خود کفایی ویا ثبات برسد توسط پاکستان وعوامل آن تخریب ویا ربوده می شود. بررغم دیدن این همه تراژدی هنوز برای یافتن یک راهکاربایسته که بتواند دست پاکستان را قطع کند فکر نشده است.درپانزده سا ل گذشته مذاکراتی بی رمق وپرهزینه از سوی پاکستان وبرخی کشورهای دیگر راه اندازی شد بدون این که کمترین احتمال رسیدن به صلح وثبات وجود داشته با شد. صد ها ساعت وقت سیاست مداران کشور ما صرف مذاکره شد بدون این که کمترین دست آوردی داشته باشد.نه تنها مذاکره به معنای واقعی نبود که توهین وتحقیرآشکار بر حکومت افغانستان و وقت خریدن برای طالبان وتداوم خشونت وخون ریزی برای آن گروه بود .دیدن این صحنه ها هیچگاه ما را به این نکته متوجه نساخت که راه رسیدن به صلح ،با هزینه کمتر و وقت اندک چه چیز است؛ آیا موقعیت جغرافیایی افغانستان این امکان را فراهم می آورد که حکومت افغانستان با اهرم های کم هزینه تری بر پاکستان فشار وارد آورد تاحکومت آن کشور به صلح تن دهد وطالبان را ودار سازد که پشت میز مذاکره قرار گیرند؟

     آنچه که دست کم گرفته شده بود وتوجهی لازم  بر روی آن صورت نگرفته بود،"آب"بود.آب  می تواند منبع مهمی برای استقرار امنیت وتحکیم ثبات در کشور باشد .بر اساس آمارهایی که کار شناسان از منابع آبی کشور واز جمله رود خانه های افغانستان ارایه داده اند گفته شده است که در افغانستان سالانه بیش 75 هزار میلیارد متر مکعب آب استحصال می شود و بیش از 70 درصد آب های ما از کشور خارج وبه کشور های همسایه چون پاکستان وایران می ریزد. ماده حیاتی ای که به سهولت خاک افغانستان را ترک می کند، جمعیت انبوهی را خشک لب می گذارد اما سرزمین های همسایگان ما را سرسبز وشاداب وپرطراوت می سازد.    رود خانه های مهمی چون رود خانه کابل، پنجشیر ، علیشینگ با طی مسافت تقریبی 460 کیلومتر وارد خاک پاکستان می شود ،بدون این که استفاده مطلوب ازاین رود خانه ها صورت گیرد وارد قلمرود پاکستان می شود ودر نهایت به رود سند می ریزد. وقتی می توان به اهمیت این آب وقوف یافت که نیازمندی های کشور های همسایه را به این آبها درک کرد. در ایران سد دوستی میان ایران وترکمنستان ایجاد می شود، آبی که این سد راپرمی کند از افغانستان سرچشمه می گیرد. اما متاسفانه این همسایگان نیک اندیش حتا در وقت افتتاح این سد  نه نامی از افغانستان می برند ونه هم نماینده ای از حکومت افغانستان در خواست می کنند تا درمراسم افتتاح شرکت کند تا حد اقل حکومت افغانستان ازموهبت معنوی سد دوستی بهره مند گردد. آب هایی که درشرق کشور ما جریان می یابد سرانجام به رود سند می ریزد بخشی بزرگی از زمین های سوبه سرحدپاکستان را سیراب می کند به شگوفایی وشادابی آن بخش از پاکستان می افزاید اما پاکستانی ها به جای تشکر وقدر دانی از هدیه ذی قیمت وگرانبهای مردم افغانستان ،برای مردم تروریست می فرستد تا فرزندان ما را قتل عام کنند وخانواده های ما را به سوگ فرزندان خود بنشاند. پاکستانی ها از چنان اخلاقی برخوردار هستند که  دربدل این آب برای ما مرگ ونابودی می فرستند.. اگر قراربراین باشد که ازاین منبع مهم حیاتی برای امنیت وثبات افغانستان استفاده صورت گیرد، چرا حکومت افغانستان ازاین ماده مهم بهره نمی برد وبرای ثبات وامنیت کشور ازاین ماده استفاده نمی کند؟

   وقتی بند "سلما" در هرات افتتاح شد گویا برای پاکستان زنگ خطربه صدا درآمد. برخی رسانه های پاکستان از پروژه هایی که افغانستان با کمک کشور هند روی دست دارد نام برده است وتاثیر این پروژه ها را بر روی اقتصاد و ثبات پاکستان متذکر شده است. اما تا هنوز حکومت افغانستان روی این منبع مهم حیاتی مانور نداده است، از اهیمت این ماده سخنی به میان نیاورده است. از اهمیت سیاسی این ماده حیاتی به مردم افغانستان سخنی نگفته است. افغانستان همان گونه که نیازمند بازسازی اقتصادی واجتماعی است، نیازمند بازسازی ذهنی وروانی نیز است ،امیدواری به آینده مدت ها است که دراین نسل مرده است ونسل کنونی خود را چنان در تاریکی وابهام می بینند که راهی جزفرار را  فرا روی خود نمی بینند و اگر حکومت افغانستان دراین راستا سرمایه گزاری کند واهمیت آب را برا ی مردم گوشزد نماید ،این که این منبع مهم می تواند یکی از منابع مهم ثبات کشور باشد وحکومت افغانستان دراین جهت حرکت می کند طبیعی است که قوت قلبی بوجود می آید وامید واری ها بیشتر می شود. پاکستانی ها از بنادر تجارتی خود برای فشار های سیاسی استفاده کرده ومی کنند. در سالیان گذشته بندرکراچی منبع مهمی برای فشار بر تاجران وسیاست مداران کشور ما بوده است. اگر از هر منبع برای تضعیف سود برده شود، چرا حکومت افغانستان از آب خود استفاده نکند و چرا آب ها در راه منافع ملی وتحکیم ثبات سیاسی افغانستان به کار برده نشود. همسایگان افغانستان روی هر نقطه ای که گمان می برند منافع شان را تامین می کنند انگشت می گذارند ،روی آن سرمایه گزاری می کنند ومی کوشند از کمترین ظرفیت ها بیشترین سود راببرند، اما افغانستان این منبع مهم خدا داد را دارد، چرا از این منبع مهم سود نبرد؟ بی تردید حکومت نه تنها می تواند ازآب تضمینی برای صلح وثبات افغانستان بدست آورد که منبعی مهمی برای توسعه اقتصادی افغانستان می تواند باشد.

اگر در پانزده سال گذشته روی این منبع مهم وحیاتی سرمایه گزاری صورت می گرفت وکشور های حامی حکومت افغانستان به جای لاف گزاف فراوان ،اندک سرمایه گزاری روی این منابع صورت می دادند این پاکستان بود که برای ایجاد صلح به سوی  افغانستان دست دراز می کرد ونه این که افغانستان بازیچه دست پاکستان باشد. آب منبع مهم وحیاتی است که به لطف کوه های بلند وسر شار  از برف در افغانستان وجود دارد و می تواند منبع مهمی برای توسعه اقتصادی و ثبات سیاسی در کشور باشد به شرط این که حکومت افغانستان به این منبع مهم توجه کند وبه اهمیت آن پی ببرد.