به هر حال آنچه در سخنان اشرف غنی در لندن بروزکرد وهم چنان در تحلیل های برخی تحلیل گران افغانستانی مشاهده می شود این که آنچه حکومت پاکستان را بیش ازپیش در مظان اتهام قرارمی دهد این نکته است که، هنوز یک گام مثبت در راه مبارزه باطالبان افغانی برنداشته است. حکومت افغانستان خواهان برداشتن گام های عملی از سوی حکومت پاکستان است وپاکستان این توانایی را دارد که بتواند اولین گام را برای ایجاد حسن نیت میان دو کشور بردارد وآن اقدام عملی برچیدن دفتر طالبان در برخی مناطق آن کشور است. شورای کویته وشورای پشاور دو محلی برای سازماندهی علمیات انتحاری  وتخریبی طالبان  در افغانستان  است که هم چنان  این دو کانون در آن کشور وجود دارد .هردو دفتردر فرستادن نیرو در داخل افغانستان سهم ونقش دارند، وقتی که حکومت پاکستان سخن از مبارزه با طالبان می گوید ،برای حکومت افغانستان هیچ دلیل قابل فهم نیست که منظور پاکستان چیست؟ همین عدم صداقتی که درذهنیت های بین المللی نسبت به پاکستان ایجاد شده است همین ذهنیت برای حکومت گران افغانستان نیز بوجود آمده است. بنا براین اگر پایه ای مذاکره سیاسی بوجود آمدن اعتماد باشد این اعتماد ایجاد نمی شود مگر آنکه اعتمادحد اقلی پیش از مذاکره وجود داشته باشد.

پاره ای از تحلیل گران رویکرد جدید پاکستان را دردونکته می بینند؛ یکی موضع گیری قاطع رئیس جمهوری  افغانستان علیه نیرو های طالبان درداخل افغانستان که به تمام نیرو های امنیتی افغانستان دستور داده است که بیش از پیش شدت عمل به خرج دهند ودراین راستا اعدام شش نفر از جنایت کاران طالبان نمو دار آنست که حکومت دراین گفتار خود جدی است.

   دومین نکته ممکن است سخنانی باشد که ازسوی اشرف غنی در برخی محافل سیاسی دنیا ایراد می شود، سخنان اودر لندن یکی ازهمین ها است . لذا اگربرگزاری دور پنجمین مذاکرات چهار جانه، ناشی ازهیمن دو موضع سیاسی وامنیتی حکومت افغانستان باشد به معنای آنست که این دوشیوه حتما کار گر خواهد افتاد ومی تواند راهی به سوی روشنایی گشوده شود.لذا بر حکومت است که به جای تن دادن به مذاکرات بی خاصیت که  فرصت وزمینه ای است برای فعالیت بیشتر طالبان، ازهمین اهرم فشارباید سود جسته شود، سیاست های خارجی افغانستان در جهت فشارهای بیشتر برپاکستان می تواند به نتایج مثتب بیانجامد. اگر مذاکره ونشستی هم صورت می گیرد این حکومت افغانستان است که ازطریق هیائت دپلماتیک خود، بیش از پیش پاکستان را تحت فشار قراردهد تا آن کشور ناگزیر شود که را ه مذاکره با طالبان را فراهم کند. اگر چنانچه پاکستانی ها همانند گذشته ادعا کنندکه طالبان زیرفرمان آن ها نیست  حد اقل کاری که با ید انجام دهد دفتر ودستگاه های طالبان ازان کشور برچیند تا این اعتماد بوجود اید که حکومت پاکستان خواهان ایجاد صلح درافغانستان است. اگر دراین راستا عملی انجام نگیرد بی تردید هیچ کس باور نخواهد کرد که پاکستان خواهان ایجاد صلح درافغانستان است. پس دور پنجم نشست چهارجانبه وقتی برای حکومت افغانستان می تواند از اهیت برخوردار باشد که که هیات افغانستانی با اهرم فشار سیاسی در مذاکرات چهار جانبه حضور پیدا کند.