کسی هم نباید در چنین توهمی بسر برد این که در میان جناح های قدرت اگر یکی پیروز شد ، همه نعمت و موهبت به وفور و ارزانی نازل گردد و اگر آن دیگری به قدرت رسید مجاری نعمت ها ی خداوند قطع می گردد.

   این واقعیت تلخ را  بهتر است که جناح های قدرت حکومتی هم بدانند. هردو جناح حکومت به این امر تفطن پیدا کنند که هیچ کدام این جناح ها از آسمان نیامده اند، هیچ کدام هم سر به آسمان ندارند و هیچ یکی عاری از اشتباهات وخطاهای فاحش نیستند.

   اکثر افراد هردو جناح درهمین کشور تربیت یافته اند،از آب وهوای همین کشور تغذیه کرده اند، و خصلت های مردم همین کشوررا دارند . هیچ کدام نه از اخلاق برتر برخوردار هستند ونه از دانش بهتر.

    هردو جناح امتحان پس  داده اند که مرد روز گار سخت نیستند و یکی به تنهایی نمی توانند کشور را اداره کنندودربرابر وسوسه های زیاده طلبانه نیز نمی توانند مقا ومت کنند.

   هردو جناح کاستی های فراوان دارند که در نظر و هم در عمل نشان داده اند.

    لذا یکی را بر دیگری افتخاری نیست، اگر یکی ضعف های دیگری را بر آفتاب افگند چنانست که پرده ازروی ظواهر خود برداشته است.

   دراین زمان که مشکلات کشور فزون ازحد واندازه است. از یک طرف حکومت نیازمند اصلاحات کمیسیون های انتخاباتی است و تفاهم نامه ای که میان هردو جناح امضا شده است و باید به آن عمل شود، کمیسیون ها اصلاح شوند، افرادی که تا هنوز حضور داشته  اند از کار بر کنار شوند، افراد با صلاحیت  در راس کمیسیون ها قرار گیرد. و می طلبد که هردو جناح حکومت با همکاری هم وضعیت نابسامان کشور را سامان بخشند.

 وضعیتی که در کشور دیده می شد بیشتر از ناشی از اختلاف میان دو جناح حکومت است. وقتی رئیس کمیسیون انتخابات درمجلس نمایندگان حاضر می شود، از موضع قدرت سخن می گوید چناکه انگار از طرف اتحادیه اروپایی یا ایالات متحده امریکا تعین شده باشد. بیانگر آنست که این گوساله به میخی بسته است وبقول معروف از زور میخ می پرد.!

   کمیسیونی که تخلف وتقلب های بی شماری را در کار نامه خود ثبت وضبط کرده است چه جای شاخ و شانه کشیدن وتهدید کردن حکومت  که از سمت خود کنار نمی رود.

.    تقلب هایی که در انتتخابات گذشته ریاست جمهوری صورت گرفت و اگر دخالت خارجی ها نبود، بی تردید افغانستان بحران دیگری را تجربه می کرد، دور باطلی از خشونت ها ی دهه نود تکرار می شد.    اما به هر حال بادخالت خارجی ها بینی خمیری به نام حکومت وحدت ملی ایجاد گردید. حکومتی که هنوز تعریف قانونی نیافته است، و تا مقام های هردو جناح در حکومت تعریف شوند خود داستان بلند دیگری می طلبد.

    وقتی رئیس کمیسون انتخابات رجز می خواند و به هیچ کس حساب پس نمی دهد و خود ر ا گویا مالک کمیسیون می داند این پرسش بوجود می اید که این آدم با کدام پشتوانه،چنان سخنانی تند را برزبان می راند  و نه تنها به جرم خیانت در امانت مردم محاکمه نمی شود که حتا طلب کار هم است .وچراباید یک فرد چنین جرات کند که تمام اقتدار یک نظام سیاسی  را زیر سوال ببرد و به شعور مردم وحکومت  بخندد؟

 در حالی که جناح دیگر حکومت او را بیمار روانی می داند که باید معالجه شود. این کشمش های عنیف وطاقت سوز از یک طرف، از جانب دیگر مذاکره با طالبان خود معضلی است که کشوربدان دچار است .تا جایی که آشکار است، نشست های سریالی ادامه خواهد داشت  و حکومت مجبور است که با این گونه نشست ها همراهی کند. دراین شرایط حکومت دو گزینه بیشتر ندارد.

   گزینه اول آنست که به همین وضعیت ادامه دهد،جناح های حکومت تمام توان خود را به همین راهی که اکنون می روند هزینه کنند، اختلافات تشدید شود، در نتیجه دود آن به چشم مردم می رود ودر صورت تشدید بحران و نا امنی بیشتر مردم بخت برگشته هستند که تمام هزینه های اختلافات را بر ددوش خواهند کشید. افغانستان باز هم صحنه نزاع های عنیف داخلی خواهد گردید. تمام قدرتی که هردوجناح خواهان بدست آوردن آن هستند هرگز بدست نخواهند آورد.

   .گزینه مطلوب و خداپسند آنست  که هردو جناح حکومت از اختلافاتی که باعث نا بودی هردو جناح می شود پرهیز کنند، صبر وشکیبایی را در برابر هم در پیش بگیرند، از برخی مواضع  که امنیت ومنافع مردم را باخطر مواجه می سازد ،عقب نشینی کنند. هیچ اندیشه ای پیروز نمی شود مگر این که انعطاف پذیر باشد. وقتی که هردو جناح حکومت وضعیت کشور را آن گونه که است درک کنند و پی ببرند که جدال بر سر قدرت، در نهایت هردو جناح را بسوی زوال می برد و کشمش بی پایان هردو جناح را در رسیدن به اهداف خود ناکام می گذارد،دراین صورت چه جای ستیزه گری وجدال باقی می ماند؟

   اگر طالبان هم هربار با پیش شرط های گونا گونی در صحنه حضور می بایند علت آنست که ضعف های حکومت  راخوب می دانند که تداوم اختلاف ه و زیاده خواهی ای که در هردو جناح وجود دارد در نهایت  این حکومت را ازدرون تهی می کند، ضربه هایی که طالبان ازبیرون بر این حکومت وارد خواهند آورد به سقوط حکومت منجر خواهد شد.

  لذا گزیده ترین مواضع و ارزش مند ترین وعاقلانه  ترین راهکار آنست که هردو جناح قدرت از اختلافات خود برای ماندن در قدرت پرهیز کنند.

  با زور آزمایی های خود خواهانه، بیش ازاین نه خود را  در معرض تهدید قرار دهند نه مردم  را در معرض نا بودی.