یکی ازابهام ها ی جدی آنست که میان اهداف حکومت افغانستان وگروه طالبان هیچ گونه سنخیتی دیده نمی شود. اگر طالبان حاضر شوند که با حکومت افغانستان رو در روبنشینند وارد داد و ستد شوند چه چیزی برای بده بستان دارند. با توجه به این که هیچ مذاکره سیاسی بدون داد و گرفت صورت نمی گیرد . رئیس جمهور اشرف غنی قبل از دور نخست مذاکره  اسلام آباد در یک اظهار نظر صریح گفته بود که قانون اساسی افغانستان و حقوق زنان را معامله نخواهد کرد. قانون اساسی یعنی هویت نظام سیاسی کشور که با آرای نمایندگان اکثریت مردم افغانستان تصویب گردیده ورئیس جمهور به عنوان حامی وحافظ قانون اساسی وظیفه خود می داند که از این قانون پاسداری کند و آن را با هیچ چیزی معاوضه نه نماید. معامله روی قانون اساسی کشور به معنای ازدست دان نظام سیاسی و طی کردن یک دور باطل دیگری  است که حتما رئیس جمهور ودر مجموع حکومت می داند که معامله با قانون اساسی چه ریسک های سختی را به همراه دارد. در حالی که شرط طالبان برای حاضرشدن پشت میز گفت وگوهای صلح چیزی است که پذیرش آن برای حکومت افغانستان دشوار خواهد بود.

   یکی  از پیش شرط های طالبان که دربرخی رسا نه ها ی گروهی بازتاب یافته است، ایجاد حکومت اسلامی است. اگر گروه طالبان وارد فاز مذاکره شود  اما روی این خواسته خوداصرارو ابرام ورزد، معنای جز شکست نمی توان داشته باشد. زیرابرداشت وقرائتی که طالبان از اسلام دارند به هیچ عنوان نه برای حکومت افغانستان قابل قبول است و نه برای مردم افغانستان.

   نظام اسلامی که طالبان ازآن تعریف خواهند کرد هنوزدر عالم عینی تحقق نیافته تا مردم بدانند که چگونه نظامی است وجایگاه مردم در کجا قرار دارد. البته طالبان باید این ذهنیت را از خود دور کنند که در قرن بیست ویک بدون حضور مردم ونهاد های مردمی بتواند حکومت کند.

     بنابراین بر دولت و مردم افغانستان سخت است که چیزی را قبول کنند که هرگز تجربه نکرده اند. اگر منظور طالبان از نظام اسلامی، امارت اسلامی طالبان باشد  واضح است که نه در نظام بین المللی چنین نظامی پذیرفته است ونه مردم افغانستان آن را خواهد پذیرفت.

   لذا مطرح کردن این پیش شرط به معنای به چالش کشیدن اصل مذاکره واستنکاف  وسرپیچی ازایجاد صلح در کشور خواهد بود.

     نکته دومی که در پیشنهاد طالبان وجود دارد بیرون رفتن نیروهای خارجی یا به تعبیر طالبان پایان دادن به اشغال افغانستان است. این پیشنهاد هم در حالی بیان می شود که میان حکومت افغانستان و پاکستان شکاف عمیقی از بی اعتمادی وجود دارد. هیچ ضمانتی وجود ندارد که پاکستان و بالطبع طالبان بر تعهد خود عمل کنند و بدون حضور نیرو های خارجی دست از خشونت بردارند و راه صلح را درپیش گیرند.

  درزمان حکومت کرزی نخست وزیر وقت پاکستان «رضا گیلانی» با بسته پسشنهادی به کابل آمده بو د، یکی از مواد بسته او نیز بیرون رفتن نیرو های خارجی از افغانستان ودومین آن امضا نکردن پیمان امنیتی میان کابل وواشنگتن عنوان شده بود،که آن پیشنهاد با واکنش منفی حکومت وجامعه مدنی افغانستان مواجه شد.

    اصرار کنونی طالبان ومقام های های اسلام آباد نشان می دهد که  این حساسیت برای آنست که افغانستان از وجود نیرو های خارجی خالی شود تا زمینه مداخله بیشتر حکومت پاکستان را فراهم کند و هم چنان غرض این پیشنهاد ازسوی حکومت افغانستان درک می شود. گمان نمی رود که دراین موضع هم حکومت عقب نشینی کند و پیش شرط طالبان را بپذیرد. اگر در پیش شرط طالبان تعدیلی صورت نگیرد، بعیدمی نماید که مذاکرات صلح به نتایجی آشکاری برسد.البته خوش بینی های ناشی از حضور دو قدرت بزرگ جهانی نیز چندان قابل اعتماد نیست. طالبان بعد از بیست سال اکنون دارای روابطی گسترده است،حامیانی برای خودیافته وداد و ستد هایی دارد. هیچ بعید نیست که فشار بیش از حد پاکستان بر این گروه ، طالبان به صورت علنی جانب داری پاکستان را رها کنند به دامن حکومت ها ی دیگر بیاویزد.

   اختلافات روسیه با امریکا بر سر مسئله اکراین وهم چنان حضور پررنگ روسیه در خاک سوریه بی تردید رقابت جدی میان قدرت های بوجود آورده است وحضور پررنگ امریکا در مذاکره هیچ تضمینی وجود ندارد که آن کشور بر طالبان فشار وارد آورد تا طالبان تسلیم خواسته هایث حکومت افغانستان شود . بنابراین اختلاف دید گاه میان قدرت های جهانی، میدان و قدرت مانور بیشتری برای طالبان بوجود آورده است.در مجموع از گفت و های سریالی کنونی انتظاری چندانی نمی توان برد، مگر این که هردو طرف مذاکره یعنی حکومت افغانستان وهم پاکستان به دید گاه مشترک نزدیک شده باشند که دوام خشونت طالبانی هر دو کشور را به نتایج دلخواه نمی رساند.

 اگر این اتفاق نظر بوجود آید وقدرت های بزرگ جهانی هم فشارها ی لازم را بر پاکستان وارد آورند، دراین صورت می توان اندکی خوش بین بود ودر غیر آن صورت این مذاکرات همانند گذشته راه به جایی نخواهد برد و درحد مذاکره باقی خواهد ماند.

 حال دیده شود که پیش شرط جدید طالبان در آستانه نشست با چه واکنشی مواجه خواهد شد. پیش بینی می شودکه حکومت افغانستان - چنانچه گفته است- هیبچ پیش شر طی را قبول نکند در حالی که پاکستان بر مجموع پیش شرط های طالبان اصرار خواهد ورزید.