ترکیه؛ستیزه گر شرمگین!
فلسطین یکی از زخم ها ی کهنه در جهان اسلام است وهرحکومتی که به این مسئله مهم توجه کند و از مردم فلسطین حمایت نماید، و در برابر زیاده خواهی های اسرائیل قرار گیرد، در واقع بزرگترین ارزش اسلامی را خلق کرده است. از«1948م »که کشوراسرائیل بوجود آمده و جنایت های بی شماری در حق مردم فلسطین انجام گرفت جهان را به دوقطب تقسیم کرد. یکی کشورهایی که در جهت منافع اسرائیل وتحکیم مواضع آن رژیم تلا ش می کردند تا این غده سرطانی را تقویت وتجهیز کنند ودوم هم کشور هایی که به نحوی دردفاع از مردم فلسطین تلاش می کردند تا آزادی های سلب شده وک شور اشغال شده فلسطین را به صاحبان حقیقی آن بر گردانند.
. ترکیه از زمره کشور هایی بود که از جهان اسلام بریده و به مردم فلسطین پشت کرده بود. اما به میان آمدن حزب عدالت وتوسعه در ترکیه، سیاست جدیدی از سوی آن حزب روی دست گرفته شد که عزیمت سیاسی آن کشور را بدامن جهان اسلام ودفاع از حق مردم فلسطین نشان می داد .
تغیر سیاست ترکیه به جهان اسلام موجب دلگرمی مردم مسلمان منطقه شده بود واین نوید را می داد که ازفشارهای سیاسی بر مردم فلسطین کاهش یابد وگشایشی نسبت به مردم مسلمان ودرد مند فلسطین بوجود آید.
اعلام خبر نزدیکی ترکیه به اسرائیل، گرچه در جهان سیاست بعید نیست اما برای مسلمان ها بویژه فلسطینی ها نا امید کننده است بویژه برای پاره ای از سیاست مداران فلسطینی که اردوغان را رهبر جهان اسلام خوانده بودند ودلبستگی های فراوانی به این حکومت ایجاد کرده بود.
برای کسانی که تغیر سیاست ترکیه را راهبردی می دانستند، باور این خبر چندان هم آسان نیست چگونه می توان توجیه کرد وحکومتی چنین رنگارنگ ومتلون عمل کند وهرروز مواضع جدیدی در پیش گیرد. سیاست جدید ترکیه زمانی اعلام می شود که درمواضع اسرائیل در قبال فلسطینی ها هیچ تغیری حاصیل نشده است،ورژیم اسرائیل در حق کشی مردم فلسطین ازموضع خود بر نگشته است، حکومت ترکیه زمانی سخن از مذاکره با رژیم اسرائیل می زند که سیاست های کشتار مردم فلسطین درسرزمین های اشغالی به شدت ادامه دارد،و انتفاضه سوم مردم فلسطین درجریان است و هرروز رژیم اسرائیل جان فلسطینی ها را می ستاند،آنها را به خاک و خون می کشد،اما به این جنایت های هولناک اشاره صورت نمی گیرد، مدعیان حقو ق بشرچشم فروبسته و زبان در کام کشیده اند و تماشاگر این جنایت های هولناک و ددمنشانه رژیم اشغال گر فلسطین هستند.
پس معلوم می دارد که رژیم اسرائیل تغیرنیافته و مواضع هم پیمانان آن رژیم نیزهم چنان مثل گذشته است.،و این ترکیه است که به مواضع قبلی خود برگشته است. اما چرا چنین دگر دیسی بوجود آمد و ترکیه به گذشته خود بر گشت؟
کار شناسان دید گاه های چندی مطرح می کنند. پاره ای از آگاهان بدین باوراند که اردوغان ازآن هنگام که در کنفرانس داوس با نخست وزیر وقت اسرائیل در افتاد از سوی کشور های غربی از جمله ایالات متحده امریکا تحت فشار شدید قرار داشت. زیرا برای ایالات متحده اسرائیل یک خط قرمز است، هرحکومتی که با این رژیم دشمنی کند، گویا با امریکا دشمنی کرده است و برعکس هرحکومتی که با اسرائیل دوستی کند مورد حمایت آن کشور قرار می گیرد . مواضع سرسخت ترکیه درقبال اسرائیل نیز سبب تغیر مواضع غربی ها بویژه ایالات متحده امریکا درقبال ترکیه شده بود، گرچه اظها رنظر صریحی از سوی غربی ها مشاهده نشد، اما گفته می شد که از بلند پروازی های اردوغان سخن ناراحت هستند.
تحولاتی که درعرصه سیاست راهبردی منطقه مشاهده می شود ترکیه را نا گزیر ساخت که اندک اخلاق گرایی سیاسی را به یک سو نهد و بار دیگر به دامن غرب پناه ببرد ونزدیکی با اسرائیل را در دستور سیاست خارجی خود قرار دهد.
البته نزدیکی به اسرائیل برای ترک ها حد اقل دو منفعت قابل توجه دارد، یکی آنست که مواضع غربی ها را به حکومت ترکیه نزدیک می سازد.
دوم آن که رژیم اسرائیل در معادلات منطقه ای می تواند از ترکیه پشتیبانی کند. اما برخی کار شناسان بدین باور هستند که تغیر سیاست درترکیه هیچ گاه یک رویکرد بنیادی وبر اساس اصول وارزرش های انسان گرایانه نبوده است. دفاع از مردم فلسطین بیشترینه جنبه و وجهه تبلیغاتی داشته است .
مقامات ترک این گونه تصور می بردند که با این گونه نمایش ها توجه جهان اسلام رابه خود معطوف می دارند و از فضای بوجود آمده استفاده نماید و اعراب را به نحوی پشت سر خود بکشانند. اما گویا سیاست جهان ومنطقه به نفع این رویکرد به پیش نرفت و ترکیه نتوانست در محراق توجه قرار گیرد وهژمونی منطقه ای بدست آورد.
از سوی دیگر حضور فدراتیوروسیه در سوریه وقطب بندی جدیدی که در منطقه بوجود آمده است، ترکیه را نا گزیر ساخته که دست به دامن اسرائیل شود برای بقای خود به تغیر موضع خود بپردازد.
شاید در قاموس سیاسی «بلند پروازی» معنای محصلی نداشته باشد اما ثابت شده است که بسیاری از رویکرد های سیاسی ناشی ازهمین خصلت منفی ونگاهی است که مواضع سیاست مداران را هرروز دچار دگریسی می سازد.