شکیبایی

   بعد از تشکیل حکومت وحدت ملی برخی چهره های سیاسی از قدرت بدور ماندند و در بدنه حکومت جایی برای آنها درنظر گرفته نشد. این جمع که هم سابقه سیاسی دارند وهم دوران جهاد را تجربه کرده اند، بیش از سایرین خود را مستحق حکومت و سیاست در کشورمی دانند وعدم حضور خود را دردستگاه حکومت  بر نمی تابند.

    این جمع گویا، بارایزنی های گونا گون پنهان وآشکار، و نشست های متوالی به این نتیجه دست یافته اند که درقالب تشکل سیاسی هویت خود را آشکار سازند. آن گونه که پیدا است غرض ومقصد گروه های جدید نظارت بر کار کرد حکومت و نقد آنست.

   گرچه منشور تشکیلاتی و یا مرام نامه سیاسی این گروه ها هنوز منتشر نشده است و زود است که در مورد آنها به داوری نشست. اما ازنام وعنوانی که ازاین گروه ها دررسانه ها درز کرده است، چنین برمی آید که از وضعیت کنونی چندان دل خوشی ندارند وحتما در جایگاه منتقد حکومت خواهند نشست ونقش مخالفان سیاسی حکومت را بازی خواهند کرد.

   در یک نظام سیاسی قانون مند ودموکراتیک، مخالفان سیاسی جزیی از حکومت هستند و باید توسط حکومت تقویت گردند و نقد های آنها مورد توجه حکومت قرار داشته باشد.

    اما در افغانستان این رویه چندان مرسوم ومتداول نبوده است. نه حکومت هاضه فراخ از خود نشان داده که مخالفان سیاسی خود را جدی بگیرد به نقد های آنها گوش بسپارد و درصدد اصلاح خود باشد. ونه هم مخالفان سیاسی حکومت از چنان درک ودرایتی برخوردار بوده که با نگاه عمیق تر و با دید ژرف تر به کار کرد حکومت بپردازد وشیوه های بیرون شد ازنابسامانی ها را نشان دهد.

   در سال 2001 حکومت تشکیل شد ،بعد ازآن قانون اساسی کشور تدوین وتصویب گردید. گمان می رفت که با تصویب قانون اساسی در کشور، حکومت داری نیز بهبود پیدا خواهد کرد.اگربه تکون تدریجی حکومت با دید ژرفتر نگریسته شود نمی توان حکومت داری در کشور را دارا ی سیر صعودی وبهبود دانست. یعنی که حکومت از سال2001 تا هنوز در راه اصلاح خود  گامی چندانی برنداشته که هیچ که حتا تنزل حکومت داری آشکار است. شکاف های قومی در کشور افزایش پیدا کرده، بی اعتمادی به حکومت بیشتر شده است. فساد دردستگاه اداری حکومت رواج بیشتر یافته وو....  گروه یا گروهایی که به عنوان مخالفان سیاسی حکومت عرض اندام می کنند و درصدد ایفای که نقش مثبت و موثر هستند و خواهان بیرون آوردن حکومت از وضعیت نا مطلوب به  وضع مطلوب هستند، لزوما  باید  دیدعمیق تر و نگاه نافذ تری به حکومت داری داشته باشند ودید گاه ریشه ای تری را نسبت کمبودهای حکومت مطرح کنند.

    در حکومت اقای کرزی هم مخالفان سیاسی حکومت دارای دستگاه های عریض و طویل بودند و به  نقد حکومت هم همت می گماشتند. اما نقد ها چنان کلیشه ای،سطحی، کم مایه وکم عمق بود که توجهی کمتری را به خود جلب کرد ومصدر اصلاحات قرار نگرفت ، سرانجام همان حکومت هم یک انتخابات پرتقلب را سامان بخشید همه رشته ها را پنبه کرد.

  گروه و یا گروه هایی هم درچهارچوب قانون اساسی و در زمان حکومت کنونی بوجود می آیند ودر جایگاه مخالفان سیاسی قرار می گیرند؛ اگر تمام نگاه و نگره شان معطوف به ظواهر حکومت باشد ونقد ها را فقط به ظواهر سیاست مداران وحکومت گران کشورمعطوف دارند، به اصل وکنه سیاست وحکومت داری درافغانستان توجه نشود؛ بی تردید نه توجه حکومت را به خود معطوف خواهند داشت و نه هم اصلاحی در بدنه حکومت بوجود خواهد آمد. این واقعیت را باید پذیرفت که حکومت از یک بستر بیماربیرون آمده . هر منتقد ومخالفی که این بیماری را بشناسد و درمانی مطابق با این بیماری تدارک ببیند می تواند منتقد و مصلح حکومت باشد که هم مورد اعتماد مردم قرار خواهند گرفت وهم حکومت نا گزیر است که راه اصلاح خودرا در پیش گیرد.

  اگر بیمار ازدرد شکم رنج ببرد، اما در مانگر درصدد اصلاح کلاه بیمار باشد این مبتلا، درمان نخواهد شد وتلاش در مانگرهم هدرخواهد رفت.

  بنابراین منتقد حکومت باید بداند که سیاست در افغانستان از چه بستری برخاسته، بیماری آن کدام است وراه درمان آن را چگونه می توان پیدا کرد. آنچه که در گذشته اتفاق افتاده اگر در آینده نیز تکرار شود، با اطمینان می توان گفت که راهی به دهی گشوده نخواهد شد،اصلاحی صورت نخواهد گرفت. منتقدان یا همان اپوزیسیون گذشته بدین باور بودند که اگررشته زمامداری ازدست حکومت بدست این ها بیفتد واین ها در مقام ومسند حکومت قرار گیرند، دنیا گلستان خواهد شد وهمه ناکامی ها به کامیابی خواهند انجامید.

   در حالی که همه شاهد وناظر هستند که حکومت ازکرزی به حکومت وحدت ملی رسید. اما مشکلات ودشواری های مردم هم چنان بدون پاسخ باقی مانده است.

   اگر گروه های سیاسی که نقش اپوزیسیون رابازی می کنند، گذشته مخالفان سیاسی حکومت را تکرار کنند به این اندیشه باشند که اگر شریک حکومت شوند یا حکومت بدانها واگذارشود، در هر حال وضعیت کشور بهبود پیدا نمی کند،بی گمان راه خطا می روند وآب درهاون می کوبند وباد درغربال می پیمایند.

    اگر حرکت مخالفان سیاسی حکومت مبتنی بردید گاه کار شناسانه باشد و دید گاه آنها را در حکومت داری خوب ،معیار رفتار و گفتار خود قرار دهند باید امید وار باشند که کشور وحکومت داری به تدریج راه اصلاح را در پیش گیرد.