گزارش هایی که در سال گذشته منتشرشد حکایت ازآن می کرد که مردم شهرقندز از مخالفان سرسخت طالبان هستند و ازمقام های حکومتی بارهاخواسته بودند که به تقویت و تجهیز نیرو های امنیتی کشور بپردازد تا خطر سقوط، شهر را تهدید نکند. مردم و نهاد های مدنی شهر دریک راهپیمایی و تحصن از نا امنی های ایجاد شده در قندز شکایت کردند وحکومت را فرا خواندند تابه صیانت قندز توجهی بیشتری مبذول دارد.

    اما چرا حکومت به این در خواست های مکرر و مطلوب  توجه نکرد و شهررا با والی بی کفایت و فاسد آن به حال خود رها ساخت.لذا از اشغال قندزاین نتیجه بدست می آید که حکومت وحدت ملی نه تنها در ایجاد امنیت شهرهای کشور ناکام و نا موفق بوده است که توان استفاه از نیرو های امنیت کشور را در جهت تامین شهروندان نیز نداشته است. می توان بیان داشت که اختلافات درونی میان حکومت گران و سیاست مداران چنان توانسوز بوده است که اراده  و تصمیم گیری را ازانها سلب کرده است.. دومین علت اشغال قندز آنست که حکومت وحدت ملی ،چشم از نا امنی های قندز برداشته، امنیت آن شهر را جدی نینگاشته است. اگر اندک توجهی صورت می گرفت و حکومت تدابیری اتخاذ می کرد و دشمن را در پایگاه های خود مورد حمله قرار می داد، هم می توانست ضربه های سنگین تر وسهمگین تری برآن گروه وارد آورد وهم پرده ای بر نا توانی وبی تدبیری خود می کشید تا مردم بیشتر ازاین آشفتگی حکومت را آشکارا ندانند وهم حکومت را مورد تمسخر واستهزا قرار ندهند. 

   بی تدبیر ی حکومت سبب شد ه که طالبان حیثیت و آبروی حکومت را زیر سوال قرار دهند، شکاف بی اعتمای میان حکومت ومردم افزایش پیدا کند. بی باوری به کار کرد حکوت بیشتر شود. اگر حکومت توان پیش گیری از حملات طالبان را جدی می گرفت، هم ازتاراج اموال عمومی در قندز جلو گیری صورت می گرفت وهم این همه رعب و وحشت دردل مردم ایجاد نمی شد، هم چنان این همه اضطراب ناشی از اشغال شهر توسط طالبا ایجاد نمی گشت.. اگر منصفانه بررسی شود می توان بیان داشت که حکومت وحدت ملی در یکسال گذشته نه بهبودی در وضعیت امنیتی کشور بوجود آورده است ونه حتا توانسته است از پوتانسیل های نیرو های امنیتی برای جلو گیری از سقوط شهرها توسط طالبان جلو گیری کند.       

  اشغال قندز توسط طالبان تجربه نخست حکومت نیست که حکومت به جای پیشگیری به درمان می پردازد  که هزینه های مادی ومعنوی سنگینی برحکومت تحمیل می کند.

   سقوط برخی ولسوالی ها ولایت هلمند در ولایت فاریاب وسر پل همه تجربه های تلخ  و نا گواری است که حکومت سپری کرده؛ اما هیچگاه عبرت نگرفته است.، راز دیگر که اشغال قندز آشکار کرد  آنست که بعد ازحضور جنرال دوستم در فاریاب، وی با برخی ازشبکه های تلویزیونی گفت که اگر حکومت موافقت کند می تواند رهبری علمیات پاکسازی قندز را بدوش گیرد تا امنیت درآن شهر و اطراف آن تامین شود. با توجه به تجربه ای که او از گذشته آموخته  و تواناهایی که برای بیسج نیروهای مردمی دارد، می توانست به این امرمهم نیزبپردازد، شر طالبان را از سرمردم قندز کوتاه کند، ولی وقتی او از فاریاب برگشت، زبان در کام کشید، سخنی برزبان نیاورد. آگاهان وتحلیل گران بدین باور رسیدند که حکومت وحدت ملی وشخص اشرف غنی چندان تمایلی به حضور جنرال درجبهات جنگ نشان نداده است. و شاید عوامل طالبان دراطراف رئیس جمهور غنی اورا از حضور دوستم منع کرده با شد.  . نکته دیگری که بسیا رتاسف بر انیگز است و نشان دهنده حالت درونی و آشفتگی روانی حکومت وحدت ملی  را به نمایش می گذارد این که درزمان اشغال قندوز، والی آن ولایت درسفر خارجی بسر می برده است!   یعنی این قدر بی تفاوتی وبی مسئولیتی در حکومت وحدت ملی وجود دارد که حتا مسئولان بلند پایه یک ولایت بدون هماهنگی و درک وضعیت شهر و کشور به خارج مسافرت می کند بدون آن که درنگ  وتاملی بر وضعیت ولایت کند وخطر دشمن را جدی تلقی نماید. دیدن این وضعیت تاسف بار است که به ناامیدی های بیشتر دامن می زند،جوان وپیر کشوررا وا می دارد که دامن در کشند واز کشور بیرون روند. با درنظر گرفتن وضعیت امنیتی وآشفتگی هایی که درمیان سران حکومت وجود دارد می توان سایر موارد وکار کرد این حکومت را به داوری نشست. اشغال قندز توسط طالبان بی کمترین تردید به نا کامی حکومت وحدت ملی بر می گردد . اگر درک ودرایتی یا مدیریت وحکومتی وجود می داشت، اگر برنامه ریزی صورت می گرفت و اگر خشونت ورزان طالبان در پایگاه های خود مورد حمله قرار می گرفت، هیچ گاه جنایتی هولناکی بوجود نمی آمد. بوجود آمدن آن مستقیما مربوط به ضعف و کاستی درونی حکومت وحدت ملی است. آنچه در صفحه های اجتماعی به تکرار باز تاب یافته و برخی رهبران جهادی نیز بار ها تکرارکرده اند و سخت نگران کننده هم است این که اشغال قندز بدون تبانی وتوافق نیرو های درون حکومتی طالبان نبوده است.. وقتی که حکومت در وضعیت جنگ زندگی می کند و امکان حملات دشمن در هرزمانی وجود دارد، چرا حکومت  دست به تصفیه عناصر نفوذی و فاسد طرفدار طالبان نمی زند و چرا هشدارهای مکرر را جدی نمی گیرد؟

  در مجموع در یک سالگی که از عمرحکومت وحدت ملی می گذرد،جز آشفتگی درونی، بی برنامگی آشکار و بی عملی را در حکومت وحدت ملی نمی توان دید. اگر وضعیت به همین منوال ادامه پیدا کند نه تنها بهبودی دروضعیت کشور بوجود نخواهد آمد که باعث بوجود آمدن بحران های بیشتر نیز خواهیم بود.

  قندز در زمانی سقوط می کند که گروه داعش در شرق کشور حضوریافته و بارها علیه نیرو های دولتی دست به اقدام زده است. بنابراین اگر درحکومت وحدت ملی بی تدبیری ادامه پیدا کند آینده سخت نگران کننده تر از اکنون خواهد شد.