شکیبایی

  اعلامیه ای که از سوی وزارت خارجه افغانستان منتشر شده آمده است که:مقام های پاکستانی از ایجاد صلح حکومت افغانستان با طالبان پشتیبانی کرده وقول داده که با حکومت افغانستان همکاری کند. جزئیات مذاکره میان سیاست مداران دو کشور منتشر نشده است. که چه مسایلی میان دوطرف مورد گفت و گووبحث قرار گرفته است. اما مواردی از خواست های پاکستان که از سوی برخی روز نامه نگاران نزدیک به ریاست اجرائیه حکومت درصفحه فسبوک خود منتشر شده است - اگر چنانچه درست باشد- می توان دونگاه متفاوت را در مورد جنگ وصلح در افغانستان بوضوح مشاهده کرد... گرچه این موارد از سوی حکومت افغانستان ویا کدام منابع نزدیک به حکومت مورد تائید قرار نگرفته؛اما ازآنجایی که برخی موارد این در خواست ها در گذشته هم ازسوی سیاست مداران پاکستانی مطرح شده بود بعید نیست که این خواسته ها بار دیگر تکرار شده باشد.

   اگر چنانچه این در خواست ها در سفر اخیر هیئات افغانستان مطرح شده باشد بمعنای آنست که ایجاد راه حل سیاسی با طالبان به بن بست رسیده  است .لذا برای گشودن دروازه صلح ،حکومت افغانستان باید هزینه های گزافی بپردازد. از موارد مهمی که در درخواست های  پاکستانی ها دیده می شود، یکی آنست که حکومت افغانستان باید خط «دیورند» را به رسمیت بشناسد. موردی که تا کنون حکومت های افغانستان ازآن طفره رفته  وحاضر نشده اند آن را تائید کنند. وحتی تا هنوز جرات مطرح کردن آن از سوی حکومت افغانستان دیده نشده است.حکومت افغانستان وشخص اشرف غنی قبل  از انتخابات ریاست جمهوری در پاسخ به پرسشی براین نکته اشاره داشت که: افغانستان وپاکستان به جای آن که روی موارد اختلاف بر انگیز تمرکز کنند، باید به توسعه تجارت وترانزیت کالا میان دو کشور بپردازد وازاین طریق روابط میان دو کشور توسعه پیدا کند. این سخن به معنای آنست که رئیس جمهور افغانستان اختلافات مرزی میان دو کشور را یک مسئله مربوط به گذشته می داند و بدین باور است که دردنیای کنونی روابط کشورها با رویکرد های جدید بنیاد گذاشته می شود وهر قدر به گذشته  توجه صورت گیرد نه راه حلی یافت می شود و نه هم رابطه درستی ایجاد می گردد.

   خواست دوم پاکستانی ها از حکومت افغانستان نیز بسیار دشوار است که مورد قبول قرار گیرد.

   گفته شده است که پاکستانی ها خواسته اند که آب هایی که از افغانستان به پاکستان سرازیر می شود؛ حکومت افغانستان نباید هیچ بند برقی روی آن احداث کند ویا مانعی قرار دهد. به نظر می رسدکه این خواسته به نوعی حاکمیت ملی افغانستان را زیر سوال می برد وچیزی می خواهد که حکومت افغانستان هیچ گاه نمی تواند آن را بر آورده کند. سومین خواست حکومت پاکستان، محدودیت رابطه با هندوستان است وهم چنان گفته شده است که طالبان باید در پنجاه درصد از ارگان های حکومتی افغانستان نقش داشته باشد. آنچه که بیش از همه حکومت افغانستان را عصبانی خواهد کرد آنست که در خواست شده است که در تعین مقام های بلند رتبه دولتی حد اقل 35 درصد ملاحظات پاکستان مد نظر قرار گیرد! اگر از مواد  وموارد دیگر بگذریم به همین هایی که شمردیم بسنده شود ،نشان می دهد که پاکستان کمتر از یک حکومت دست نشانده درکابل راضی نیست و این چیزی است که برآورده کردن آن برای مردم وحکومت افغانستان مورد پذیرش نخواهد بود. وقتی قابل پذیرش نباشد به معنای آنست که نه طالبان دست از جنگ خواهد کشید ونه حکومت افغانستان دربرابر خواسته های پاکستان کوتاه خوهد آمد.. آنچه که این در خواست هارا قرین یقین می سازد آنست که شورا ی عالی صلح وبویژه مسئول روابط بین الملل آن شورا نیز از دورنگی پاکستان شکوه کرده وعملکرد پاکستانی هارا مورد انتقاد قرار داده است.. اقای «اسماعیل قاسم یار»مسئول روابط بین المللی شورای صلح  افغانستان در مصاحبه با یک خبر گزاری افغانستان، گفته است. که کلید صلح افغانستان در دست پاکستان است وتا وقتی پاکستان رویه دوگانه خودرا تغیر ندهد وچشمی به سوی حکومت وچشمی هم به سوی طالبان داشته باشد صلح در افغانستان بر قرار نه خواهد گشت.

   گفتنی است که آقای قاسم یار از افرادی است که در چند سال گذشته همواره از گفت و گو میان حکومت وطالبان استقبال کرده و کوشیده که خلاهارا با گفتار نرم خود پرکند تا راه مصالحه با طالبان گشوده باشد. اما گفته های اخیر او نشان می دهد که نگاه دوگانه پاکستان این مرد را نیز از کوره به در برده موضع تندی علیه پاکستان اتخاذ کرده است.

   اگرمواردی که تذکر رفت درست باشد وازسوی حکومت پاکستان این در خواست ها مطرح شده باشد به معنای آنست که تداوم جنگ در افغانستان نا گزیر خواهد بود با این تفاوت که این بار حکومت افغانستان نیز گروه های مخالف حکومت پاکستان را درخاک افغانستان جای خواهند داد، آنهارا درزیر چتر حمایتی خود جای خواهد برد وجنگ فرسایشی  هم چنان ادامه خواهد یافت. سخن گوی طالبان پاکستانی از جهادعلیه حکومت پاکستان استقبال کرده وگفته است که اعلام جهاد علمای افغانستان را مورد تائید قرارمی دهند دراین راه خودرامتعهد می داند.گفته های سخن گوی طالبان پاکستانی این معنارا افاده می کند که حکومت افغانستان نیز همانند پاکستان دست به خون بی گناهان آن کشورآلوده کند واز گروهی حمایت کند که دست شان به خون مردم بی گناه آلوده است.

   حکومت افغانستان هنوز ابراز نظری نکرده اگر حکومت افغانستان مقابله به مثل کند وازگروه تروریستی طالبان پاکستانی حمایت کند معنای این گفته جزتداوم جنگ وخون ریزی در افغانستان وپاکستان نخواهد بود. امید است که سیاست مداران هردو کشور عاقلانه عمل کنند بیش ازاین سبب ویرانی وبربادی هردو کشور نشوند.