پرسشی جدی ای که در گذشته واز حکومت کرزی صورت می گرفت؛ یکی آن بود که مرزبندی میان دوست ودشمن وجود ندارد. هم چنان سنت نا پسند ونا معقولی را که کرزی برجای نهاد آن بود که او علاوه برآن که برای طالبان کمک فراوان کرد تا آنها از زندانها رها شوند، ادبیاتی را از او وحکومت او برجای ماند که دل ازار ترین ودرعین حال مستهجن ترین ادبیات است. او به طالبان مسلح که دست به تجاوز و ترور وآدم کشی می زدند ومی زنند برادران نازاضی خطاب کرد! وکسانی را که دربرابر آنها مردانه جنگید به نسل کشی متهم داشت. به نظر می رسد که تاریخ مصرف آن ادبیات امروز گذشته است ومردم افغانستان بیش از گذشته از حکومت می خواهند که موضع شفافی در قبال طالبان وهمسایه همدست طالبان در پیش گیرد.     هم چنان رئیس اجرائیه حکومت از پاکستان انتقاد کرده که به تعهدات خود درقبال مبارزه با تروریزم عمل نه کرده است.

 

    این گفته ها موضع تندی حکومت گران افغانستان را درقبال پاکستان نشان می دهد . اما پرسشی مطرح می شود آنست که این موضع گیری های تند سرانجام به کجا منتهی خواهد شد وحکومت افغانستان با چه ابزارهایی می خواهد حکومت پاکستان را تحت فشار قرار دهد که به تعهدات خود در قبال صلح عمل کند وبه آن وفادار باشد؟

   واقعیت آنست که  حکومت افغانستتان درشرایط دشواری قرذار دارد. ازیک سوی نیرو های خارجی افغانستان را ترک کرده اند، امروز نیرو ها بین المللی در معرض خطر نیستند تا غربی ها بویژه امریکایی برای حفاظت از نیرو های خود حکومت پاکستان را تحت فشار قرار دهد تا دست از مداخله بردارد. بنابراین ابزار خارجی دردست حکومت گران افغانستان قرار ندارد..دوم آن که حکومت افغانستان نتوانسته بر مشکلات داخلی خود فایق اید و بنیاد یک حکومت کار آمد ومسئول را پایه ریز کند. بیش از ده ماه از عمر حکومت می گذرد هنوز اختلافات داخلی مانع بسیاری ا ز کارهای حکومتی شده است . وقتی هیچ آینده ای نیکی متصور نباشد چگونه می توان حکومت های خارجی را با خود همراه کرد وبه عنوان ابزار فشارعلیه پاکستان استفاده نمود؟.

   با تاسف باید یاد آورشد که بررغم گفته ها وبیانیه های تندی که از سوی هردو جناح حکومت صادر شده است، نه تنها ابزار فشاری دردست حکومت افغانستان قرار ندارد، بلکه حکومت افغانستان تا هنوز تحت فشار طالبان بوده ونشان داده است که ابزار فشارطالبان علیه حکومت افغانستان به مراتب بیش از آنست که تصو رشود.

    وقتی مرگ ملاعمر اعلام می شود، کار مندان حکومت وافراد وابسته به شورای صلح درآن مراسم شرکت می کنند، اورا مجاهد می خوانند وبرای آمرزش او دعا می کنند، به معنای آنست که طالبان درون حکومتی ابزاری دردست طالبان است که بر حکومت افغانستان فشار وارد آورده و می آورند. اگر حکومت افغانستان واقعا می خواهد یکی ازابزار های مهم و قدرت مند فشار علیه طالبان را بدست آورد،اولین قدم آنست که عناصر وابسته به طالبان را گرفتار ومحاکمه کند تا مرد م بنگرند وبدانند که حکومت به گفته های خود وفادار است ومی خواهد علیه طالبان شدت عمل به خرج دهد . وقتی عناصر وابسته به طالبان گرفتار نمی شود، برعکس با تمام امکانات حکومتی به گشت وگذار می پردازند مردم افغانستان چگونه می توانند بر حکومت اعتماد کنند وسخنان مسئولان حکومتی را جدی بگیرند؟