شکیبایی

   به نظر می رسد که حکومت افغانستان در آخرین ماه های قدرت خود چرخه یجدید ازبد اخلاقی هارا به چرخش درآورده تاا فکارعمومی را از واقعیت های موجود کشور به سوی دیگر منحرف کندیا آنکه احساسات مرم را علیه نیرو های بین المللی بر انگیزد. چندی قبل ،نیرو های ناتو در ولسوالی سیاه گرد غوربند به محلی هجوم بردند در نتیجه چند نفردراین عملیات کشته شدند. خبر های ضدو نقیضی منتشر شد.

رئیس جمهور کرزی با لحن شدیدی این عملیات  را محکوم کرد  ونیروهای خارجی را متهم به کشتار غیر نظامیان افغان نمود. یک بار دیگر بر مواضع گذشته خود تاکید ورزید تا وقتی که نیرو های خارجی وارد خانه های افغان ها شود وبه کشتار مردم بی گناه دست بزند او پیمان امنیتی را امضا نه خواهد کرد. گزارش های یک جانبه ای که از سوی حکومت منتشرشد واضح بود که در میان مردم نیز باز خو رد خواهد داشت واحساساتی رانیزبرخواهد انگیخت .حکومت برای آن که مواضع خودرا موجه ترومشروع تر جلوه دهد واین گونه وانمایدکه آنچه گفته عین حقیقت ودرست است؛ هیئاتی رابا ترکیب خاص به ولسوالی غوربند فرستادوبعد از تحقیق به رسا نه ها گفت که پانزده نفر کشته شده است. گزارش هیئات بسیار حساب شده بود چنان وانمود می کردکه انگار امریکایی قصد وغرض خاصی را دنبال می کند وتعمدا درصدد کشتار مردم بی گناه افغانستان هستند. صورت بندی ای که درارایه گزارش به کاربسته شده بودولحن گفتاری ای که درارایه گزارش به کار رفته  بود دقیقا برای تحت تاثیر بردن افکار عمومی وتهییج احساسات مردم بود.رئیس هیئات آقای خواصی به رسا نه ها گفت که: در میان شهدا سه طفل وجود دارد که والدین شان نیز به شهادت رسیده اندوهم چنان یک دختر جوان نیز به چشم می خورد که این دختر تازه نامزاد شده بوده است .

این نوع گزارش دهی به معنای تحت تاثیر بردن روان مردم وتحریک مردم علیه نیرو های بین المللی در افغانستان است. هیچ فرد افغان راضی نیست که بینی فردبی گناهی خون شود اما به این معنا نیست که مردم افغانستان جنایات های بی شرمانه طالبان را درسالهای گذشته فراموش کرده باشند یا آن که آن را سبک بشمارند.نفس کشتار بی گناهان از سوی هر کس وهرکشوری صورت بگیرد نا موجه وجنایت شمرده می و میان جنایت کار،خودی وغیر خودی وطالبا ن وخارجی ووجود ندارد.همین چند روز قبل بود که ازسالگرد جنایت های بی شمار طالبان در یکاولنگ بامیان تجلیل شد ویاد آورحوادث تلخ ودردناکی بود که طالبان جنایت کار در آن منطقه مرتکب شده بودند ودهها فامیل را به سوگ فرزندان خود نشانده بودند. این گونه تجلیل ها به معنای آنست که جنایت های طالبان درذهن وحافظه مردم هنوز باقی است .دراین روز گارنیز نه اشتباهات خارجی هارا مطلوب می دانند ونه کشتارطالبان را می توانند پرده پوشی کنند. کما اینکه برخی رسا نه های حکومتی دست طالبان را در حادثه تروریستی شهر نو کابل دخیل ندانستند وبا فرا فگنی خواستند دامن جنایت بار طالبان را ازاین حادثه پاک کنند ولیکن مردم باور نه کردند وخیلی ها به خیابان های کابل آمدند وآن جنایت را محکوم کردند. فرافگنی درحالی بود که سخن گوی نام نهادطالبان ارتکاب آن حادثه را به دوش گرفته ودر ایزای اشتباه خارجی ها عنوان کرده است.اماحادثه غوربند چه بوده است .والی پروان درمصاحبه با بی بی سی فارسی  وهم چنان با یک شبکه تلویزیون داخلی گفت که :غوربند از حدود دوسه سال به این سو نا آرام بوده وگروه تروریستی طالبان درآن ولسوالی، دست به آزار مردم می زدند ودراین مدت بیش ازنود نفر از هم وطنان بی گناه ما توسط جنایت کاران طالب به شهادت رسیده اند. وضعیت به گونه ای بود که مردم ناچار شدند تا از نیرو های داخلی طلب کمک کنند ونیرو های افغان نیز از نیرو های ناتو طلب کمک کردند ودر نهایت عملیاتی در شب راه اندازی شد ودراین عملیات شش نفر از افراد با نفوذ طالبان در منطقه کشته شدند وافراد ملکی نیز دچار آسیب شده است .این متن مصاحبه ای والی ولایت پروان با بی بی سی است که تفصیل آن دروبسایت این شبکه خبری موجود است .

  امااین واقعیت چگونه از سوی رئیس جمهور کرزی مقلوب نشان داده می شود وحکومت با دروغ پراگنی می خواهد خاک در چشم مردم بپاشد وعمل کرد خودرا موجه ومشروع جلوه دهد؛ پرسشی که وجود دارد آنست که چرا حکومت  به این همه بد اخلاق های آشکار پناه برده ومی کوشد افکار عمومی را ازواقعیت های موجود کشور دور نگاه دارد واحساسات عموم را علیه خارجی ها بر انگیزد؟ دو پاسخ احتمالی دراین رابطه وجود دارد. نخست دروغ پراگنی حکومت  برای گریزازفشار افکارعمومی است؛ بدین معنا که امتناع آقای کرزی نسبت به امضای معاهده امنیتی با واکنش منفی طیف های گونا گون جامعه ا فغاستان مواجه شده است . از افراد بی سوادتا با سوادان وروشنفکران کشورواز تاجر وبازاری تا افراد کارگر ودست فروش، همه به صورت عموم خواستار امضای پیمان امنیتی از سوی رئیس جمهور کرزی شده اند. پنهان کردن جنایت های طالبان وبزرگ نمایی اشتباهات خارجی ها،موجه جلوه دادن عملکردخود درنزد افکار عمومی است. اینکه آقا کرزی می خواهد به مردم بگوید که او اگر پیمان را امضا نمی کند حق به جانب است .دوم این که این گونه بزرگ نمایی ها وتلبیس ها انتقام گیری اقای کرزی از دخالت امریکا در انتخابات گذشته ریاست جمهوری در افغانستان است که در کتاب رابرت گیس به آن اشاره شده است.

    آنچه دراین میان آشکارمی شودآنست که غرض وهدف آقای کرزی ازاین تلبیس ها، هیچ ربطی به منافع ملی کشورو مصلحت عمومی ندارد بلکه بیشترینه عقده گشایی های شخصی یک فرداز حامی وپشتیبان دیروز خود است .جای خوش بختی است که مردم افغانستان بر این گونه بداخلاقی های حکومت وقوف دارند وهیچ گاه تحت تاثیر این گونه جو سازی هاقرار نمی گیرندوحکومت نیز باید بداند که دوران بازی باا فکارعمومی واحساسات مردم گذشته است. مطلوب آنست که حقایق باز گفته شود وداوری به مردم وانهاده شود.