انتخابات وخود باوری!
Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
AR-SA
برخی هانیز کارمندان دستگاه حکومت بوده اند- که هیچ عیبی بر هیچ کس وارد نیست این که کسی در حکومت کار کند؛- اما وقتی پای برگلیم انتخابات می گذارنداین پرسش مطرح می شودکه کسی که تا هنوز برسفره حکومت نشسته وحد اقل -هیچ فرصتی برای فکر کردن نداشته چگونه می تواند - دراین حالت- پای به عرصه انتخابات بگذارد،با کدام آمادگی ها خودرا مجاب کرده است که کاندیدای ریاست جمهوری شود؟ آن گونه که آَشکار است انتخابات برای کثیری از نامزد ها، معنای حد اقلی نیز ایجاد نه کرده است در حالی که یکی از عمده ترین پیش زمینه های اولیه انتخابات آزاد ،شفاف،رسیدن به نوعی خود آگاهی سیاسی ودیدن کشور از یک منظر ومرای بلند تر وبر تر است .شاید این پرسش در ذهن بسیاری ایجاد شود که نامزدی که دردستگاه حکومت کار کرده وتا آخرین روز ورود درعرصه انتخابات ، مهره ای از دستگاه بروکراسی حکومت بوده تا کسی که در خارج از حکومت قرار داشته وبرای انتخابات آمادگی گرفته است چه تفاوتی وجود دارد؟ شاید از نظر حقوقی هیچ تفاوت وجود نداشته باشد، هردو شهروندان این کشوراندوهردو حق دارند که ازاین حق خود برای رفتن به عرصه انتخابات استفاده کنند .اما ازدید گاه دیگر بسیار مهم است و باید برای مردم نیز مهم تلقی گردد وآن را جدی بگیرند. آن اینست که اگربدین باور باشیم که نوعی شناخت نظری آدم ها می تواند برعمل آنها تاثیر بگذاردو هرقدر شناسنده مشرف ومسلط برسوژه شناسا قرار داشته باشد امکان شناخت پیرامون آن سوژه برای او بیشتر فراهم می شود وزمینه های ذهنی ایجاد تغیردرآن شخص بیشتر شکل می گیرد،دراین صورت کسانی که دردل حکومت زیسته اند و یک بازیگرحکومتی بوده حتا گاهی توجیه گر نظام حاکم بوده وبا همه فساد های آن خوی گرفته اند این فردنه می تواند سوژه مورد شناسارا خوب بشناسد ونه هم می تواند برنامه ای برای بهبود وضعیت داشته باشد. نگارنده از نامزد خاصی نام نمی برد وبرای فرد فرد آنان به عنوان شهروندان کشور احترام می نهد؛ اما نمی تواند این نکته را نادیده بگیردکه افرادی که عامل این نظام بوده اند وگاه به صورت توجیه گراین سیستم فاسد در آمده اند بتوانند منتخب نیکویی برای مردم باشد. آگاهی وشناخت بیرون از نظام به نظام سیاسی ویافتن خلا ها وکاستی های آن می تواند زمینه ای به وجود آمدن نوعی اندیشه بیرون رفت ازآن را بپرورد واین فرایند می تواند بسترخود باوری عبور از بحران های مزمن را فراهم آورد. این خود باوری دروغین نیست.بلکه ازعمق ودرون مایه معرفت شناختی وحتا پدیدار شناسی استوار است. تفاوت دارد با نامزدی که فقط با توکل به خدا در صحنه آمده وتعبیر وتفسیرغلطی از توکل درذهن خود دارد ودر نتیجه سبب می شوند که هم آمدن شان وهم انتخاب احتمالی شان، هزینه های هنگفتی بر کشور تحمیل کند. قابل یاد آوری است آنچه در تفسیر توکل گفته اند، آنست که انسان عاقل میان کار خود وکار خدا تفکیک می نهد،کار خودرا به نیکی انجام می دهد وآنچه مربوط به خداوند است به او می سپارد. بنابراین توکل کردن به معنای بی برنامه بودن وبی کار نشستن و نظاره کردن نیست که فعالیت مستمر ومثمر است. هم چنان توکل به خدا به معنای تلاش نه کردن نیست بلکه معنای درست آن تلاش درجهت شناخت بهتر وکوشش برای تدوین برنامه های جامع برای غلبه بر بحران هاوحاضر شدن در انتخابات با انگیزه های قدرتمند تر وقوی تر است . این شناخت وداشتن برنامه وانگیزه ی قوی است که خود باوری به وجود می آورد وزمینه های تغیر وتحول اجتماعی -سیاسی را فراهم می کند.نگارنده به این عنصر سخت باوردارد وبدون داشتن این عناصر ، حاضر شدن درمیدان انتخابات را به معنای خاک پاشیدن در چشم مردم ودرنهایت کور کردن آنها می داند.
سخن آخر این که هنوز تا انتخابات چند گامی باقی است باید کاندیدا های محترم به درون خود مراجعه کنند چقدر به خود وبرنامه های خود باور دارند اگر به خود باور دارند واگر اندک تلاشی دراین جهت کرده اند حضور یابند درغیر ان صورت نه خودرا درنزد خدای خود شرمنده کنند ونه سرنوشت مرم را به بازی گیرند.
