. اما به یک نکته باید توجه کرد،آن  این که حق به صورت مطلق تعریف نمی شود. هیچ کس درهیچ کجای دنیا پیدا نمی شود که اظهار کند که حق دارم که هرکارکه خواسته باشم انجام دهم؛ زیرا که حقوق دیگران حدودی ایجاد ی کند که حق آن فردرا محدود می سازد. به قول یکی از فیلسوفان غربی که گفته است، من آزادم که دستم را به هر اندازه ای که خواسته باشم بلند کنم؛ اما به شرطی که به بینی دیگران صدمه نزند، یعنی حدود آزادی بلند کردن دست هرکس بینی فرد دیگری است که در کنار او قرار گرفته است. لذا آزادی وحق  مفهوم بی انتها نیست در کنارحق فرد اگر تکلیفی تعریف نه گردد چه بسا که حق خواهی خود به مصیبتی بدل گردد. پس حق انتخاب شدن حق مسلم هر شهروند است به شرط آن که تکلیفی نیز درآن نهفته باشد وفرد حق مدار  حدود حق خواهی خودرا بشناسد..برای حدود حق دو منبع می توان ذکر کرد، یکی قانون است که برای همه حق یک سان قایل شده است وتعریف حق دیگران حدی برای حق  دیگری تعین می کند. منبع دوم اخلاق است که درتدوین قانون به آن تذکر داده نمی شود  به یک صورتی می توان این حد را همان وجدان فردی انسانی گفت که دردرون هر کس جای گرفته است. فردی که می خواهد از حق خود سود ببرد، نمی تواند ازمنابع محدود کننده سر بپیچد وخودرا رها فرض کند. این پرسش از هر کدام از کاندیدای ریاست جمهوری کشور مطرح می شود که درست است که هریک ازشمابر اساس حقی که قانون اساسی کشور برای شما قایل شده است وهم چنان  شرایط تعین شده از سوی کمیسیون مستقل انتخابات را واجد شدید و ثبت نام کردید اما به تکلیفی که این حق به گردن شما گذاشته است ومی گذاردچقدر آمادگی گرفته اید تا بعد از احراز مسند ریاست جمهوری به آن تکالیف عمل کنید؟نخست از همه، وجدان فرد فرد شما که باید به خود پاسخ دهد وخودرا ارزیابی کند که چقدر آمادگی برای احراز این پست را گرفته است؟   آمادگی به معنای نوکردن سروصورت وداشتن چند درجن نیکتایی نو نیست بلکه داشتن اندیشه وفکر نو است. روز  چند ساعت توانسته اید روی مشکلات کنونی کشور مطالعه دقیق وکار شناسانه انجام دهید ودرنتیجه به کدام راه حل هایی رسیده اید؟.روز چند ساعت روی مشکلات کشوراندیشیده اید؛ تا هنوز "خود" با مقدار آگاهی وتوانایی خود خلوت کرده ا ید که می توانید از عهده حل مشکلات کشور بیرون آئید یاخیر؟ حل مشکلات را از خود پرسیده اید  یا نه آن که جاذبه رئیس جمهور شدن شمارا پاک از هو ش بی هوش کرده است وسر ازپای نشناخته بدون داشتن آمادگی های لازم آمده اید تا خودرا امتحان کنید؟ کسانی که در دویدن صد کیلو متری شرکت می کنند ، روز ها آمادگی می گیرند شما که قرار است پنج سال کامل بدوید چقدر آمادگی گرفته اید؟ این ها پرسش های مهمی است که از کاندیدا های محترم ریاست جمهوری می توان مطرح کرد. کسانی که دراین راه آگاهانه وبا تامل وارد شده اند  به قول معروف درد را شاخته اند ودر پی درمان رفته اند،در مانی در آستین دارند ومی توانند با ارایه آن شهروندان را قانع کنند.    اما کسانی که فقط برای مسخره کردن مردم وآزمودن خود آمده اند. هیچ طرح وبر نامه ای برای ارایه ندارند این مردم است که حق خود بدانند که این کاندیداهارا دربرابر پرسش های بی شمار خود قرار دهند. ازآنها طالب دریافت پاسخ باشند. به این نکته باید توجه کرد ودر نظر گرفت که در چند سال گذشته، بسیاری ها از نمایندگان پارلمان کشور به ویژه از مجلس نمایندگان گله مند بوده اند که نمایندگان در وظایف خود پای بند نبوده وکمتر به جلسات مجلس حاضرشده اند؛اما متاسفانه این پرسش را کسی از خود نمی پرسد یا کمتر می پرسد که درزمان انتخابات من رای دهنده  به وظیفه خود عمل کرده ازحق انتخاب خود سود بردم، تحقیق درست انجام دادم، از میزان سواد وتعهد نماینده پرسیدم، اگر همه این هار انجام دادم ونماینده بر وظایف خودحاضر نمی شود مقصر نماینده من است. اما ازاین حق خود من خود استفاده نه کردم وبر اساس احساسات ورابطه دوستی وهمسایگی رای دادم، دراین صورت تقصیر کم کاری هارا باید خود به عهده گیرم وهیچ کسی را مقصر نشمارم. درانتخابات ریاست جمهوری نیز وضعیت این گونه است، دقت ورزی براساس لیاقت وشایستگی ها می تواند آینده نیکویی را به ارمغان آورد واز بار مشکلات کشور کاسته شود. اگر ازاین حق شهروندی سود برده نشود وهر کس بر اساس سلیقه های شخصی وبدون شناخت برنامه های کاندیدا رای دهند، نتیجه آن می شود که ما اکنون گرفتار آن هستیم.لذ اعرصه انتخابات، عرصه تقابل حق خواهی ها است. نباید این عرصه را به حق خواهی یک طرفه تنزل داد ودر برابر تبلیغات کاندیداها منفعلانه عمل کرد واز حق تفحص وجست وجو گری غفلت ورزید.