شکیبایی

  بی گمان انتخابات با محوریت مردم وبرای تغیر وضع مردم صورت می گیرد.دست نیافتن مردم به وعده های انتخاباتی در سالیان گذشته سبب شده است که شورو نشاط انتخاباتی از میان مردم رخت بربندد ومردم در یک حالت بی تفاوتی وحتا دلسردی به انتخابات آتی بنگرند یا حنا دید گاه ونظر منفی داشته باشند. آنچه که مرم را نا امید ودلسرد کرده است وشوروانگیزه شرکت را ازمردم ستانده است؛ عملکرد حکومت در بیش ازیک دهه گذشته بوده،تغیری محسوسی درزندگی مردم پدیدارنشده است، حکومت به جای اولویت بندی خواسته های مردم حتا نتوانسته است این اولویت هارا بشناسد وبر مبنای ان تصمیم بگیرد. حکومتی که نتواند خواسته هارا بشناسد به هیچ روی نمی تواند برآورنده ی آن خواسته هاباشدو اندک کار های یی که از سوی حکومت انجام یافته است، چنان نا قص، نا تمام وتوام با تقلب بوده است که مردم از حکومت مستصل و نا امیدشده اند . به طور مثال اگر به ساخت وساز های زیر بنایی که درشهرکابل صورت گرفته توجه شود می توان به  نواقص آن اشاره داشت وذهنیت منفی مرم را نسبت به حکومت خواند .وقتی در سطح این شهر گشت وگذاری صورت گیرد، هیچ جاده وکوچه ای رانمی توان مشاهده کرد که ساخت آن به زودی تمام شده باشد یا آن که آن سازه چند صباحی دوام آورده باشد. حکومت نسبت به این گونه ساخت وساز ها بی اعتنا بوده وهیچ توجهی نه کرده است. وقتی پای دل درد مردم می نشینی جز خیانت، دروغ ودورنگی ازحکومت نمی گویند. مردمی که نوعا عقل شان به چشم شان است وقتی می بینند که حکومت دربیش ازیک دهه گذشته  نتوانسته  به طبیعی ترین خواست های مردم رسیدگی کند چه شورونشاطی باقی می ماند وچگونه انگیزه ای برای مشارکت دوبره مردم به وجود می آید؟

   پرواضح است که هم حکومت افغانستان به عنوان بر گزار کننده انتخابات آتی در کشورو هم نامزدان انتخابات نمی توانند بی انگیزگی مردم را نادیده انگارند واز پهلوی آن بی تفاوت بگذرند.اما پرسش انست  که چگونه می توان خلق انگیزه کرد واز بی حالی ،بی خیالی وبی تفاوتی مردم فرو کاست وفضای پرشورونشاطی به وجود آورد؟

   پاسخ به این پرسش نیازمندآسیب شناسی روانی و درک مشکلات مردم است. اولویت های مردم در چه چیزاست، مردم دراین سالیان دراز ازچه رنج برده اند، چه چیزی حالت نشاط وشوررا به مردم به ارمغان می آورد ؟ ممکن است هر صاحب نظر وهر کاندیدای ریاست جمهوری برای خود تحلیلی خاصی داشته باشد وبه وجود آوردن نشاط انتخاباتی منوط به عوامل ومولفه هایی بدانند. اما بی تردید این فضا تغیر نه خواهد کرد مگرآن که نامزد های انتخاباتی دردوجهت فعال شوند.یکی تبلیغات درست و کاربست راهکار ها وشیوه هایی که اطمیان مردم به نامزد های انتخاباتی جلب شود، مردم باور کنند که انتخابات اتی متفاوت از گذشته است . هم چنان این ذهنیت به وجود بیاید که ضرروزیانی که مرم متحمل شده اند تنها متوجه آنها نبوده بلکه عرصه ی گستره وفضای زیادی را فرا گرفته ازجمله سیاست مداران واحزاب سیاسی را نیزمصئون نگداشته  است .دراین صورت میان مردم وکاندیدا ها یک فضای همدلی پدید می آید ومردم خودرا به کاندیدای مورد نظر خود هم سنخ احساس می کنند .این ذهینت وقتی با ساز وکارمناسب عرضه شود درذهن مردم جای بازمی کندو مردم به گفته های نامزد های انتخاباتی اطمینان  واعتمادخواهند  کرد. برای تغیر فضای کنونی وایجاد انگیزه شرکت در انتخابات ؛یکی از راه های نیکو وخرد پسند برای باز گرداندن شور ونشاط در مردم، تبلیغات مناسب والقای گفتار صادقانه است. مردم وقتی بدانند که سخنی که گفته می شود ناشی ازدرک ودرد نامزد ریاست جمهوری است خواهند پذیرفت ودر پای صندوق های رای گیری حاضر خواهند شد. نکته دومی که می توان بدان اشارت داشت عمل کاندیداهای ریاست جمهوری است. مردم افغانستان به یک نکته خوب توجه  ودقت داشته  ونیکودریافته اند و بیشرینه مشکلات کشوررا از نبود اتحاد واتفاق میان سیاست مداران کشورمی دانند . اگر رهبران سیاسی بتوانند اختلافات خورد وبزرگ خودرا برای رضای خدا ونشاط مردم به یک سو نهند وبر گرد محور های عمده ای فراهم ایند، این گرد هم آمدن ها واتحاد واتفاق ها می تواند شعور مردم را بر انگیزد وشور جدیدی در مردم به وجود آورد . وقتی مردم باور کنند که آنچه انجام می یابد خواست درونی واصلی آنها  است ،انگیزه شرکت در انتخابات قوی تر ونیرومند ترمی شودوفضای انتخابات نیز از شور ونشاط آگنده می گردد. بنابراین بسیار مهم است که نامزد های انتخابات به نکات مهم توجه نمایندوتمام همت خودرا به کار ببندند تااعتماد مردم جلب شود.البته فضای وفاق وهمدلی تنها در عرصه انتخابات باقی نه خواهد ماند وشجره نیکوی وحدت وهمدلی عطر وثمر خودرا در آینده کشور نیز برجای خواهد نهاد.