گرچه گفته می شود که افراد نام برده شده قبلا نیز در ترکیب هیات مذاکره کننده حکومت افغانستان حضورداشته اند.امااعلام اسامی این افراد باصلاحیت هایی جدید همراه خواهد بودواحتمالا مراحل حساس و پایانی این سناریو توسط این افرادرقم زده خواهد شد.طرف های مقابل این مذاکره از سوی ایالات متحده امریکا جنرال دانفورد فرمانده نیرو های ناتودر افغانستان وسفیر ایالات متحده امریکا در کابل است. چندی قبل جنرال دانفور اعلام کرده بود که مناسب است که این پیمان تا ماه اگست امضا شود. اما حکومت افغانستان تا هنوز تعلل کرده ونه گفته است که دشواری های امضای این پیمان درکجا است ؛ به هر حال باآن که مذاکرات دو جانبه وارد مرحله ی جدیدی می شود. اما پرسش ها هم چنان به قوت خود باقی است . پرسش ها بیشتر روی این اصل صورت می گیرد که علت تاخیر حکومت در امضای این پیمان چیست واقای کرزی خواهان چه امتیاز هایی ازایالات متحده امریکا می باشد. این پرسش با این پیش فرض مطرح می شود که کثیری از مردم امضای پیمان را امر نا گزیر می دانند وبدین باور اند وقتی اراده برای امضای پیمان وجود داشته باشد چرا این همه تعلل به خرج داده شود ،زمان از کف برود وهزینه هایی نیز برمردم تحمیل گردد. پرسش دیگر آنست که اگر چانه زنی هابرای به دست آوردن امتیاز های سیاسی یا اقتصادی صورت می گیرد،  این امتیاز ها از چه نوع خواهد بود؛ ایا اقای کرزی برای تحکیم قدرت شخصی خود می خواهد تعلل ایجاد کند یا ان که خواهان امتیازهای ملی برای آینده افغانستان است. این پرسش ناشی ازاین انگیزه است که متاسفانه حکومت افغانستان جریان مذاکره با امریکارا بامردم در میان نگذاشته واغلب مردم نمی دانند که برروی میز مذاکره دو طرف چه مسایلی مطرح شده است ومی شودوهردو طرف از یک دیگر چه می خواهند.  البته پنهان کاری ودور از چشم مردم گفت وگو کردن در حکومت های استبدادی روند متعارف ومعمول است .اما حکومتی که سخن ازدموکراسی می گوید، پنهان کاری ودور ازچشم مردم تصمیم گرفتن چندان موجه ومطلوب نیست ولازم است حکومت افغانستان  ازآغازمذاکره مردم را در جریان گفت وگوها قرار می داد  ومردم ذهنیت روشنی از مذاکره وامضای پیمان  می داشتند. به هرروی چنین اتقاقی رخ نداده وحال مردم در در تماشای آخرین سکانس این سریال ومنتظردیدن دست اورد های این مذاکره هستند.  گرچه حکومت افغانستان نگرانی های ابراز کرده است وبرای رفع نگرانی ها تدویر لویه جرگه پیشنهاد کرده ،اما تصور نمی رود که عموم مردم مخالف عقد پیمان امنیتی با ایالات متحده امریکاباشند، زیرا؛ اکثریت مردم می دانند که نبود اهرم فشار بر نیروهای تروریستی طالبان، چه روز گاری بر مردم ما خواهدآمد وچه تجربه های نا گواری تکرار خواهد شد. هنوز نیرو های خارجی در کشور حضور دارند دیده می شود که اعلامیه های تهدید آمیز از سوی عناصر افراطی صادر می شود ومردم را تهدید به نابودی می کند. اگر روزی این نیروها افغانستان را ترک گویند بی درنگ کشتار ها وخون ریزی ها افزایش خواهد یافت.شاید برخی از خود بپرسند که اگر این پیمان امضا شود استقلال سیاسی وحاکمیت ملی افغانستان چه خواهد شد؛ واقعیت آنست که این گونه پرسش ها اذهان فراوانی را به خود مشغول داشته است ؛اما آنچه حکومت افغانستان ونیرو های سیاسی را مجاب می کند نا گزیری هایی فراوانی است که وجوددارد. در صورت امضا نه کردن این پیمان ممکن است گریبان مردم مارا بگیرد . امریکایی ها نیز گفته اند که اگر بدون امضای این پیمان از افغانستان خارج شوند هیچ چشم اندازی روشنی نسبت به آینده افغانستان نه خواهند داشت، در حالی که ملیون ها دالر مصرف کرده اند وهزاران نفر برای ایجاد شرایط کنونی جان باخته اند. آنچه هم برای خارجی ها مهم است از دست دان منافع استراتژیک آن کشور ها در منطقه است. آنچه برای مردم افغانستان مهم است حیات وزندگی است . تصور بسیاری از مردم آنست که حیات نیم بند امروزی با بودن نیرو های بین المللی در کشور تامین شده است. اگر چنانچه این نیروها از افغانستان خارج شوند وهیچ تعهدی در قبال زندگی مردم از خود نشان ندهند ،بی شک همین حد اقل زندگی نیز از مرم ما ستانده خواهد شد. اعلامیه ای که درایام عید فطر ازسوی حکمت یارصادرشد برخی اقوام در کشوررا مزدوران امریکا خواند معلوم گشت که این آدم خواران در صورت نبودمانعی، دست به ادم خواری خواهند زد وخون مرم بی گناه را خواهند ریخت. بنابراین وبا توجه به همه دشواری هایی  که فراراه زندگی مردم وجوددارد، انتظارآنست که هیات مذاکره کننده بتوانند برسر امضای پیمان امنیتی را با کمترن هزینه وبیشترین سود به توافق دست یابند.