}

اگر پاکستانی ها به دنبال منافع درازمدت  سیاسی واقتصادی در افغانستان هم باشند،بابرخورد های خشونت آمیز به دست آمدنی نیست. گمان می رود که این تجربه را پاکستانی ها نیز دارند. اما بررغم بر گزاری مسابقات دوستانه وبه جای آن که حکومت پاکستان پاس این دوستی هاورفت آمد هار بگذارد وبه تغیررویه خود بپردازد باردیگردست به آتش باری بر خاک افغانستان زده است ونشان داده که آن کشور متاسفانه پای بند به هیچ اصول وارزش های دوستی میان دو کشور نیست وخواهان ایجاد تنش درروابط میان دو کشور است .

خبر آتش باری نیرو های پاکستانی بر خاک افغانستان در حالی آغاز یافته است که قرار است اقای کرزی در آینده نزدیک وبه دعوت نواز شریف نخست وزیر آن کشورعازم اسلام آباد شده وبا مقامات سیاسی آن کشور وارد گفت وشنود دوستانه شود.  از سوی دیگر نواز شریف نخست وزیر جدید پاکستان دریک سخنرانی مبسوط از داشتن روابط نیک میان دو کشور پاکستان وافغانستان سخن گفته وتاکید کرده است که خواهان داشتن رابطه نیک میان دو کشور است تا نام پاکستان در عرصه ی جهانی به نیکی برده شود. این سخنان ازاین جهت اهمیت دارد که از وقتی پاکستان ردای طرفداری از القاعده وطالبان را به تن کرده است به عنوان حامی تروریسم بین المللی شناخته می شود به رغم تلاش هلیی که صورت داده است ودرردیف کشور های م مبارزه با تروریسم ایستاده است امااین اتهام نه تنها رفع نشده است که  روز به روز فزایش یافته  است وپاکستا ن به عنوان ستون فقرات حمایت از تروریسم بین المللی شناخته می شود. طنین سخنان نوازشریف هنوز در گوش جهانیان باقی است که نظامیان آن کشور بار دیگر دست به خشونت بردندوبه سوی مناطق بی دفاع افغانستان به شلیک موشک وتوپ مبادرت کردندو  معلوم نیست که تلفات وخسارات آن به چه میزان است .     پاسخ خشونت ورزانه وتجاوز کارانه به اظهار دوستی حکومت ومردم افغانستان فقط یک توجیه بیشتر نداردوآن این که تصمیم گیرنده ی اصلی در پاکستان، نه سیاست مداران ملکی و ورزش کاران آن کشور بلکه نظامیانی است که در پشت صحنه ی سیاست آن کشور قرار دارند وخواهان رابطه نیک آن کشوربا همسایگان خود نیستند.

  حکومت ومردم افغانستان باآن که بارها خشم خودرا فرو خورده اند وکوشیده اند با ایجاد یک رابطه نیک همسایه داری با آن کشوررابطه دوستانه داشته باشند. اما متاسفانه این گونه اظهاردوستی ها با آتش وگلوله پاسخ یافته شده است.  اگر تجاوز پاکستان به خاک افغانستان، خشم مردم افغانستان را بر انگیخته وخواهان مداخله مجامع بین المللی وشورای امنیت سازمان ملل متحد شده است، این بار نیز مردم افغانستان راهی جز شکایت بردن به نهادهای ذی ربط ملل متحد ندارند وانتظار می برند که حکومت افغانستان یک بار دیگر این واقعیت را درک کند که تصمیم گیرنده اصلی دران کشورسیاست مداران ملکی نیستند بلکه نظامی هاواستخبارات آن کشورهستند وهیچ گاه خواهان رابطه انسانی میان ان کشورو همسایگان آن نمی باشند. بنابراین بایدحکومت افغانستان به این امرمهم آگاهی یافته باشد که بدون دخالت نهاد های بین المللی وفشار آوردن بر نظامیان ان کشور راهی جلوگیری از تجاوز آن کشور وجود ندارد.