شکیبایی

آنچه در دوحه قطر باخته می شود در حقیقت چیزی نیست که طالبان ازدست بدهند بلکه خود طالبان است که دراین قمار باخته شده است . طالبان در ضدیت با ایالات متحده امریکا وارایه یک قرائت خاص ازدین شناخته می شدند. یعنی طالبان با ضدیت با امریکا دربیرون وبا ارایه یک دید گاه درباره دین هویت یافته بودند. هرکسی با هویت خود زنده است هر گاه هویت ازوستانده شود،واقعیت اورا مخدوش ساخته است . طالبان در واقع به همین جای رسیده است .گرچه به ظاهر طالبان پیروز شدند ، پرجم سفید خودرا بر بالای بام ساختمان علم کردند اما در واقع تبای پرچم تناب دار طالبان بود که آن گروه بر گرد گردن خود آویختندو خودرابا آن حلق آویز کردند.

طالبان ضد امریکایی درکشوری دفتر باز کرده است که از متحدان نزدیک امریکا در منطقه است.با امریکایی پشت میز مذاکره می نشیند که سال ها حساسیت هارا علیه آن بر انگیخته است . دردید گاه طالبان جهان به دو اردوگاه تقسیم شده است، اردوگاه اسلام وکفر.دراین تقسیم بندی ایالات متحده امریکا درمسقط الراس جهان کفر قر ار داشت وطالبان برای آن می جنگیدند که امریکارا از خاک اسلام ( افغانستان)بیرون کند. اما امروز رو درروی این کفر نشسته است طالبان با کافران روی درروی نشسته اند می خندند ومذاکره وبده بستان می کنند .یعنی این که گفتمان طالبان که بخشی از هویت متصلب این گروه بود تغیر یافته است(تغیر داده اند) . جهان دیگر به دو اردوگاه تقسیم شدنی نیست وجنگ علیه جهان کفر نیز می تواند به مصالحه وگفت و گو تبدیل شود. از سوی دگر کشوری که میزبان طالبان است ،کشوری است که هم نزدیکی سیاسی ونظامی آن باایالات متحده امریکا  محرزومسلم است وهم رابطه تنگاتنگ تجارتی با کشور اسرائیل دارد، اسرائیلی که درضدیت با جهان اسلام وعرب شهرت یافته است. طالبان بار ها حکومت افغانستان را دست نشانده گفته واز انجام مذاکره با حکومت سر باز زده است؛ اما چگونه با دست نشانده مذاکره نمی کند اما با خود آمریکا وارد مذاکره می شود . اگر دست نشاندگی از نظر سیاسی واخلاقی زشت باشد ومذاکره بان ازارزش های اخلاق وسیاسی بکاهد چگونه می توان با اصل ومرجع مذاکره کرد؟ باحکومتی که با اراده همین مردم وبا رای مسلمانان این کشور به وجود آمده است نمی توان مذاکره کرداما با خود امریکا می شود مذاکره کرد وپشت یک میز نشست؟!

    اگر از نظر دینی ومذهبی حکومت افغانستان سزاوار هم نشینی پشت یک میز نباشد چگونه می توان با حکومتی وارد مذاکره شد که نه به دین ما اعتقاد دارد ونه به ارزش های دینی ما باور .این پرسش ها پاسخ نمی یابد مگر آن که چند نکته مورد توجه قرار گیرد.اول این که طالبان آنچه به نام دین می گفتند وتقسیم بندی هایی که صورت می دادند ،جز دروغ وریا کاری نه بوده است . این گروه خون آشام برای آن که ازاحساسات مذهبی مردم سود ببرند، مرزبند ی های آن چنانی به وجود آورده بودند تا بتوانند به نام کفر واسلام خشونت ورزی های جاهلانه خودرا کتمان یاتوجیه کنند. با ایجاد دفتر قطر نشان دادند که این گروه وحشی چز خون آشامی، دد صفتی به هیچ چیزی دیگر باور مند نبوده اند. .