شکیبایی

از جانب دیگر این پیام را به حکومت اقای کرزی می رساند که بیش ازاین سماجت به خرج ندهد ومردم افغانستان وجامعه ی جهانی را متتظر نگذارد، با طفره رفتن ها ترفند دیگری به وجود نیاورد ودست از اجماع وغیروذالک بردارد وبه خواسته های جامعه ی بین المللی گردن نهد، تا افغانستان ازاین گردنه هولناک نا امنی بیرون آید. این در حالی است که این گمانهروز به روز تقویت می شودکه حکومت آقای کرزی  به جای انتخابات ساز وکار دیگری ساز کند وبا گرد هم آوردن برخی چهره ها و شخصیت ها، بدیلی برای انتخابات تعین کند.اما تاکید مخالفان سیاسی حکومت از یک سوی وکشورهای عضو نا تو از سویدیگر ،مبین این امر است که غربی ها به عنوان کشور های کمک کننده ،در مسایل سیاسی داخل کشور، بی طرف نه خواهند بود بلکه خواستار ایجاد حکومت مطلوب وپاسخ گو می باشند. آنچه که دربیش ازده سال گذشته وجود نداشته است . البته این بار دوم است که بر بر گزاری انتخابات آزادوشفاف از سوی غربی ها تاکید می شود. نشستی که وزرای خارجه اعضای نا تو با آیسف دربروکسیل بر گزار کرده بودند نیز اقای راسموسن گفته بود که همکاری ما با افغانستان هم کاری دو جنبه است؛ بدین معنا که افغان ها نیز باید درایجاد یک حکومت قوی وقدرت مند تلاش ورزند وکوشش کنند که ظرفیت های حکومت داری مطلوب ایجاد شود. ممکن است تاکید  وتمرکز دبیر کل ناتو روی انتخابات در سال اینده  هم زمان با سپردن امنیتی تمام کشور به نیرو های داخلی، این پیام را نیز داشته باشد که انتقال مسئولیت های امنیتی بدون یک حرکت سیاسی مطلوب میسر نیست . سپردن مسئولیت های امنیتی وقتی کامل می شود که روند سیاسی نیز به صورت مطلوب به پیش برده شود وحکومت افغانستان این ظرفیت رای ایجا کند که این نیرو ها در داخل یک حکومت مقتدر وکار آمد جایی برای خود پیدا کند. اشرف غنی احمد زی نیز از سران نیرو های امنیتی کشور خواست که به هیچ صورتی وارد مسایل سیاسی نشوند. با وجود این تاکید هاکه مطلوب هم است  پرسش آنست در محیط الوده ی کنونی چگونه ممکن است افراد را از الوده شدن به ویروس باز داشت؟ وقتی می توان دستوربهداشتی صادر کرد که محیط زیست از آلودگی های مزمن پاک باشد وخود محیط ویروس تولید نکند در حالی که حکومت در سال های گذشته نه به عنوان یک نهاد بی طرف که به عنوان یک طرف در بازی های قومی شرکت کرده ومحیط را آلوده کرده است .شاید بدترین بازی سیاسی در افغانستان باشد که بر مبنای قومیت وزبان وغیره شکل گرفته است. حکومت عناصر افراطی را دردامن خود پرورده است، رشد داده است وحتااز امکانات حکومتی استفاده کرده است. وقتی خود حکومت مولد گرایش های نا مطلوب قومی  باشد؛ چگونه می تواند نیرو های امنیتی را ازدرغلطیدن به این دام ها باز دارد.به نظر می رسد که همین نقطه های ضعف حکومت در سال های گذشته و عدم مدیریت آن از جانب حکومت بوده است که اکنون مقامات کشور های اعضای ناتو را به این نتیجه رسانده است که بدون تغیر حکومت، راهی وجود ندارد.

    وقتی می توان از سیاسی شدن نیرو های امنیتی جلو گیری کرد که محیط مناسبی وجود داشته باشد اگر تند روی هایی درداخل جامعه وجودداشته باشد باید حکومت به عنوان یک نهاد مدنی  این گونه واکنش هارا با راهکار های مدنی حل کندویا حد اقل مهار کند وتاراهی برای بهبود کشور پیدا کند . اما تجربه نشان داده است که متاسفانه حکومت کنونی دراین راه چندان تلاشی به خرج نداده است .لذا صدای هماهنگ مخالفان سیاسی ومقامات کمک کننده به افغانستان بیانگرآنست که حکومت به جای تعلل، زمینه یک انتخابات ازاد وشفاف را فراهم کندتا مکمل نیکی برای  امنیت کشور باشد.  اگر روند سیاسی با روند سپردن امنیتی هماهنگ نه گردد بسیار محتمل است که افغانستان سیر قهقرایی بپیماید وبه سوی گذشته بر گردد.