شکیبایی

موضع جدید دبیر کل ناتو می تواند دید گاه شفاف این نهاد مهم بین المللی در قبال آنتخابات اینده باشد. دبیر کل نا تو در نشست خبری ای که با رئیس جمهور کرزی داشت از انتخابات شفاف سخن گفت وبرگزاری آن را حق مردم افغانستان دانست . تاکید بر این نکته ی حساس به معنای آنست که مقام های ناتو یکی ازراه های مهم بیرون شدن از وضعیت کنونی کشوررا تغیر اساسی در ساختار حکومت می داند. ساختار حکومت نیز وقتی ممکن است که انتخابات آزاد ، شفاف وبدون تقلب بر گزار شود.به دید اغلب کار شناسان،تا وقتی نهاد حکومت تغیر پیدا نکند ونهاد های حکومت متحول نشود، دشوار است که بتوان به آینده امید وار بود. ازاین جهت است که مقامات بین المللی برانتخابات آزاد وشفاف وعادلانه تاکید می گذاردکه یکی از خواسته های کا نونی مخالفان سیاسی حکومت افغانستان نیزاست .تاهنوز -حد اقل- یکی از راه های بیرون رفت از وضعیت کنونی را گذار مسالمت امیزقدرت دانسته اند .البته در جریان نشست خبری  اقای کرزی با "راسموسن" برنقاط دیگر هم تاکید رفت، ازجمله آن که آقای کرزی فتوای ملای پاکستانی را محکوم کرد وگفت که امید وار است که (ملای پاکستانی)بر سرعقل بیاید. قبل از اقای کرزی نیز مشاورامنیت ملی او همه گروه های سیاسی را به همدلی ووحدت برای مقابله با "فتنه" خارجی  فرا خوانده بود. حال فتوای ملای پاکستانی را می توان "فتنه نامید یا خیر، جای تامل دارد. اما از میان این اصرارهاوانذار ها یک نکته قابل درک است، این که وضعیت کنونی در افغانستان نیاز مند تغیر درساختار حکومت است . اقای داکتر"سپنتا" همه گروه هارا به همدلی واتحاد دعوت کرده است ؛اما بیان نکرده است که وحدت بر محور فساد چگونه حاصیل می شودوهمدلی با حکومتی که با احساسات مردم بازی می کند چگونه میسر است؟ .مردم در وطه فساد افتاده اند ودست وپای می زنند اما اندک توجه و اقدامی بر ضد فساد صورت نمی گیرددراین حال چگونه می توان همه گروه هارا به وحدت فراخواند؟

فراموش نبایدکرد که "وحدت" کلمه مقدس ومحترمی است، اگر حکومت به این درک رسیده باشد که وحدت می تواند راه بیرون رفت از وضعیت کنونی را فراهم آورد، باید اسباب وحدت را فراهم آورد .یکی از بهترین وسایل وحدت آفرین عمل به قانون اساسی کشور است . دومین وسیله  احترام به نهاد های قانونی کشور است. سومین وسیله آنست که حکومت به خواسته های مخالفان سیاسی تن دردهد. وقتی به این خواستها احترام نهاده شود می توان امید وار بود که وحدتی شکل گیرد وکشور از بحران بیرون اید. محوری ترین خواست مخالفان سیاسی حکومت، رفتن به سوی یک انتخابات آزاد، شفاف ودوراز تقلب است وحکومت باقدرت وتوانی که دارد می تواند این اسباب را فراهم کند، اما متاسفانه حکومت بر کمیت لجاجت نشسته چنان می راند که انگار هیچ کسی دراین راه نیست دراین صورت آیا مجالی برای همدلی باقی می ماند؟ علاوه برآن، وحدت وهمدلی نیازمندحزم ودور اندیشی، تامل وبرد باری وداشتن هاضمه نیرومند است. اگر حکومت خواستار همکاری وهمنوایی گروه های سیاسی مخالف حکومت است باید این زمینه ها را فراهم کند واین بستررا به وجود آورد. .لیکن متاسفانه حکومت هنوز قدمی دراین راه برنداشته است .آقای کرزی چند بار گفته است که بعد از 2014 در قدرت نخواهد بود.اما هیچ گاه نگفته است که بستر یک انتخابات ازاد ودموکراتیک وعادلانه را فراهم می آورد. ازسوی دیگرحرکت هایی که دررابطه با قانون انتخابات انجام می دهد، این تردید را قوی تر می سازد واین ذهنیت را ایجاد می کند که حکومت می خواهد به تقلب گسترده دست بزند تا زمینه ای انتخابات آزاد فراهم نشود.

 به هرروی اگر حکومت می خواهد اتحادی از همه نیروهای سیاسی فراهم شود،باید نسبت به طالبان سیاست خودرا تغیر دهد. تا آنجا که موضع گیری های مخالفان سیاسی نشان داده است، همه گرو های سیاسی بدین باور اند که رها کردن بی قیدوشرط طالبان راه به جایی نمی برد وباید حکومت نسبت به این سیاست خود تجدید نظرکند. اما متاسفانه حکومت تعدادی بی شمار طالبان را رها ساخته است، بدون آن که نیم گامی به سوی صلح برداشته باشد. مبارزه با فساد در دستگا حکومت، خود به یک فساد مزمن تبدیل شده است. آنچه بیش ازهمه جلب توجه می کند آنست که حکومت ونهاد های وابسته به حکومت همه را به وحدت فرامی خواند از سوی دیگر دست به بحران آفرینی می ز ند. اقای کرزی  به ناگزیر می داند- اگر نمی داند باید بداند_ که کار حکومت مهندسی زبان مردم نیست و بداند که زمانی نیست که حکومت با استبداد ،رای ونظر خودرا بر سایرین تحمیل کند. لذا این گونه بحران آفرینی ها آرامش ذهنی وروانی را از مردم وطیف های تحصیل یافته کشور می ستاندودر نتیجه اتحادی بر قرار نمی شود که هیچ، که شکاف ها بیشتر می شود وگسست ها روز تا روز افزایش می یابد لذا دعوت به همکاری واتحاد بسیار مقبول  است اما این مقبولیت با فراهم آوری زمینه ای ایجادی آن مقبول ترمی شود.