شکیبایی

ا

   دو حمله انتحاری کمتر از یک هفته در شهر کابل انجام یافت . این حمله تلفات وخسارات سنگینی برجای نهاد وطالبان مسئولیت این حمله هارا به دوش گرفتند.بعد از هرحمله ی ازعلت ها، انگیزه ها وپی آمد های احتمالی این گونه حمله ها پرسش می شود. این که این گونه حملات، طالبان را به کجا خواهند رسانید؛ وپشت سر این گونه حمله ها چه کسانی قرار دارند وغرض ازاین همه کشتن ودریدن وخونخواری چه می تواند باشد؟ هیچ آدم عاقلی باور ندارد که گروهی با جاری ساختن جوی خون بی گناهان به مقصدی برسند. از سوی دیگر در چند سال گذشته  طالبان مدعی بودند که خارجی ها در کشور حضور دارند وآنها  خواستار بیرون رفتن آن ها از کشور هستند واین حمله هارا انجام می دهند تاخارجی هارا وادار به عقب نشینی از افغانستان کنند. حال که خارجی هاخود آماده رفتن از کشور هستند و اکثر کشور های غربی اعلام کرده اند که در سال 2014 افغانستان را ترک خواهند کرد. بعد ازاین اعلام، طالبان چگونه اعمال خشونت ورزانه خودرا توجیه می کنند؟ درنزد خدا وخلق خدای چه بهانه ی دارند که هم خودرا می کشند وهم دیگران را . این عمل را چگونه می توان توجیه کرد که آدم هایی به بهانه وجود خارجی ها،خانه ای خودرا به ویرانه تبدیل کند؛ آنگاه از جا های نا معلوم برخود ببالند که این عمل جنایت کارانه را آنها انجام داده اند.     هیچ دین و آئینی به پیروان خود این اجازه نمی دهند که این گونه انسان های بی گناه را بکشند وآنگاه افتخار کنند که چنین کرده اند. ایا این گونه افعال واعمال بر خاسته ازیک ذهنیت بیمار است که بدون هیچ منطقی دست به کشتن بی گناهان می یازد وبر آن افتخار نیزمی کند یا آن که عوامل وانگیزه های دیگری در آن نهفته است؟

  پاسخ هرچه باشد ،بی تردید یکی هم آنست  که این گونه عمل از یک ذهنیت شفاف وخداپسندانه بر نمی خیزد؛ زیرا خداوند بندگان خودرا بیش از حد تصور ما انسان ها دوست می داردوحتا خداوند برای بندگان خود حق پرسیدن از خودقایل شده است . خداوند خود ریختن خون بی گناهی را مساوی به ریختن خون تمام انسانها دانسته است وازریختن خون آنان منع کرده است.وقتی خداوند خود بر مخلوقی که خود آفریده ومنتی براو ندارد این گونه حق قایل است پس ما که همه بندگان اوهستیم ودر برابر اراده ی قاهره او قرار داریم چگونه به خود اجازه می دهیم که دست از آستین جنایت بیرون کنیم وخون کسانی را بریزیم که خداوند از ریختن آن منع کرده است. این گونه خون ریزی در هیچ دین وآئینی سزاوار نیست کسانی که مرتکب این گونه جنایت می شوند نه آنکه نباید مباهات کنند وفخر بفروشند، بلکه باید سر در گریبان ندامت فرو برند وشرمنده باشند که دست شان این گونه بر خون بی گناهان آلوده است . گیرم که آن افراد متعلق به امنیت ملی باشد. مگر به امنیت ملی پیوستن وبه دست آوردن نان حلال برای اهل وعیال سزاوار کشتن است؟ چگونه می توان این عمل دد منشانه وبز دلانه را انجام داد وبر آن مباهات کرد؟