این ها بخشی از خبر های مهمی است که دراین رابطه منتشر شده است . اما پرسش این جا است که چرا این گونه حملات از سوی پاکستان تشدید شده است؟آیا درک هم زمانی تشدید حملات با دو حادثه دیگر می تواند پاسخ پرسش های ایجاد شده را بدهد؟ این دو. رویداد آنست که نخست خبر هایی در چند روز گذشته به نشر رسید این بود که حکومت افغانستان می خواهد خط مرزی دیورند را به رسمت بشناسد .این حادثه دوپیام داردنخستین  پیام به حکومت افغانستان است که حرکت سیاسی خود که در به رسمیت شناختن خط مرزی دیو رندراشتاب دهد و تاحل نهایی آن در اختیار حکومت پاکستان قرار گیرد پیام دوم ممکن این امر باشدکه به رغم اعلام به رسمیت شناختن خط مرزی دیو رند حملات پاکستان قطع نخواهد شد وتمام خواسته های آن کشور با حل معضل خط دیو رند خاتمه نخواهد یافت .حملات آن کشور بر افغانستان هم چنان ادامه خواهد داشت وحکومت افغانستان بعد از به رسمیت شناختن خط مرزی دیورندگام هایی دیگری نیز بردارد. اما این که آن خواسته ها چیست هنوز روشن نشده است وبی شک یکی ازان خواسته ها کاهش روابط با هند خواهد بود که پاکستانی هابرای وادار کردن مقامات حکومت افغانستان تا هنوز هم دست به خشونت وحمله زده اند وهم گیله کرده اند که نهاد های وابسته به هند مخل امنیت پاکستان خواهد بود. اگرچنانچه خواسته های پاکستان درمحدود کردن رابطه با هند موفق نباشد؛ معنای آن اینست که پاکستان خواهان محدودیت روابط افغانستان با کشور های خارجی است ومی خواهد افغانستان با کشور های روابط سیاسی داشته باشد که مقام های اسلام اباد به مصلحت خود می دانند.تن دادن حکومت افغانستان به این خواسته های احتمالی ،نقض حاکمیت ملی واستقلال سیاسی افغانستان خواهد بودواین گونه محدودیت ها هیچ گاه مورد قبول حکومت ومردم افغانستان واقع نخواهد شد.حملات راکتی پاکستان هم چنان ادامه خواهد داشت. اگر پاکستانی ها خواهان داشتن روابط دراز مدت وراهبردی با افغانستان هم باشد- چنانچه خبر هایی دراین رابطه شنیده می شود – به معنای آنست که خواستار محدودیت روابط  دوستانه میان دو کشور هند وافغانستان است. وتحت نام رابطه راهبردی پیوند های تاریخی و نیک افغانستان هند را تحت تاثیر قرار دهد

  .پارامتر دیگری که پاکستان را وا می دارد که دست از راکت پراگنی بر ندارد مجموعه تحلیل هایی است که از سوی آگاها ن سیاسی افغانستان طرح شده است وآن این که فشار بر مرزهای افغانستان برای تخلیه مناطق مرزی وجای گزین کردن نیرو های طالبان دران مناطق است. این دید گاه  مسبوق براین دلایل است که حکومت پاکستان دریافته است که حضور طالبان مسلح درآن کشوروفعالیت ازادانه آنها باعث می شود که نا امنی درداخل پاکستان افزایش پیدا کند وسلاح های  طالبان  به نحوی در اختیار گرو های جدایی طلب بلوچ قرار گیرد. برای تحت کنترل درآمدن آن مناطق وایجاد محدودیت برای فعالیت های آن گروه ها، زمینه هایی را فراهم آوردتا عملیات طالبان از داخل خاک افغانستان علیه نیرو های افغانستان وبین المللی صورت گیرد.

    ممکن است حملات راکتی بر مناطق شرقی کشور نوعی دهن کجی وبی اعتنایی به نیروهای بین المللی نیز باشد بدین معنا که مدت ها است پاکستان وغربی ها درحالت تنش وتقابل به سر می برند به رغم خبر هایی که از مذاکره میان دو طرف به گوش می رسد ،گویاهنوز  تنش های حادی میان ایالات متحده امریکا وپاکستان وجوددارد. وپاکستان بار ها از سوی مقام های  ناتو به فرستادن هراس افگن به داخل خاک افغانستان متهم شده است ودر هفته های اخیریکی از فرماندهان ناتو اعلام کرد که هشتاد درصد خاک افغانستان در امنیت به سر می برد. تنها مناطق شرقی وجنوبی افغانستان  است که با فرستادن شورشیان از سوی پاکستان نا امن می شود.این گفته ها به معنای نا رضایتی غرب از عمل کردپاکستان در قبال افغانستان است. از سوی دیگر پاکستان نیز بارها نارضاتی خودرا از حملات هوا پیما های بدون سرنشین اعلام کرده اما آمریکا ازاین کار دست بر نداشته است . به هرروی به نظر می رسد که یکی ازپارامتر هایی که پاکستان دست از تحرک وتجاوز بر نمی دارد وادار کردن غربی ها خصوصا ایالات متحده امریکا به تن دردادن به خواسته های آن کشور است . پاکستانی ها نیز می دانند که حکومت آن کشور در موقعیتی قرار  دارد که می تواند از غربی ها امتیاز کسب کند وفشار های اقتصادی ای که وارد آمده است را کاهش دهد؛ زیرا غربی ها بیم ازان دارند که تحت فشار قرار گرفتن پاکستان ممکن است آن کشوررا در حال ورشکستگی وفرو پاشی قرار دهد دران صورت سلاح های هسته ای پاکستان ممکن است دردست کسانی قرار گیرد که منافع غرب را تهدید کند بنابراین پاکستان با شناخت این ضعف غربی ها می خواهد به سیاست های دو گانه خود ادامه دهند تا بتوانند منافع بیشتری به دست اورند وحملات راکتی بر افغانستان ونا امن کردن افغانستان یکی ازهمان راه هامی باشد.