شکیبایی

تبانی ها میان استخبارات دو کشور پاکستان وایالات متحده امریکا اگر تدوام یابد  ممکن است این خوش بینی ایجاد شود که سران این گروه به تدریج شکار هوا پیماهای بی سرنشین ایالات متحده امریکا واقع شوند یاآنکه سران این گروه  دست گیر ودراختیارایالات متحده امریکا  قرارداده شوند؛اماآنچه تاکنون دیده می شودسران استخبارات پاکستان همانند معامله گران  اقتصادی به صورت پایاپای به معامله می پردازند وحاضر نیستند این معامله به صورت یک طرفه انجام بپذیرد. این که دست گیری سران گروه حقانی چه هزینه ای برای امریکا خواهند داشت هنوز اعلام واشکار نشده است..این دادستد پایا پای ممکن است سالها طول بکشد تا نیروهای بین المللی وحکومت افغانستان از شر این گروه رهایی یابد دراین میان این مردم افغانستان است در خلال این گونه معامله ها قربانی می شوند. اما باور آنست که قرار دادن این گروه در لیست سیاه یک گام بلند تر درراه محو این گروه شمرده می شود؛ زیرا در لیست سیاه قرا رگرفتن به معنای اعمال محدودیت در تحرک نظامی وتدارکاتی این گروه محسوب می شودوایجاد موانع برای نقل وانتقال مواد مخدر از سوی این گرو که بزرگترن منبع عایداتی این گروه محسوب می شود. هم چنان در لیست سیاه قرار گرفتن به معنای تحت فشار گرفتن بیش از پیش پاکستان از سوی مجامع جهانی است اما پرسشی که مطرح می شودآنست که تنها قرار گرفتن نام این گروه درلیست سیاه حکومت امریکا ومحدودیت های اعمال شده کافی است ومی تواند عملیات خشونت ورزانه این گروه را محدود کند؟

    واقعیت آنست که آنچه ایالات متحده دررابطه با گروه حقانی انجام داده است کمترین کاری است که به آن دست زده است ؛زیرا جنایت این گروه بر هیچ کسی پنهان نیست وهم چنان حمایت پاکستان ازاین گروه نیز امر آشکار است. با توجه به این که شمارش معکوس برای بیرون شدن نیرو های خارجی آغاز یافته است وحتا برخی کشور ها همانند زیلاند نو. استرالیا اعلام داشته اند که اگرروند خشونت ها علیه نیرو های خارجی ادامه یابد وسربازان خارجی توسط هم سنگران افغان خود کشته شوند  ممکن است در سیاست های خود تجدید نظر کنند وزود تر از موعد مقرر نیرو های خودرا از افغانستان بیرون ببرند درآن صورت افغانستان با مشکلات بیش تری مواجه خواهند شد. آنچه به دید ونظر کار شناسان مهم می اید، چند گزینه است؛ اول این که ممکن است اعلام قرار گرفتن شبکه حقانی به لیست ،مقدمه ای باشد برای آن که دست سربازان ایالات متحده امریکا برای قلع وقمع این گروه گشوده تر شودوپرواز هوا پیماهای امریکا بر فراز آن مناطق توجیه بیشتری داشته باشد ودر نتیجه آن گروه را در تنگنای بیشتر قرار دهد. دید دیگر آنست که با قرار گرفتن شبکه حقانی در لیست سیاه تروریستان ،  پاکستان تحت فشار بیشتر قرار گیرد وبعد ازاین به جای معامله پایاپای وباج گیری از مجامع جهانی هم کاری نزدیک تری با نیرو های بین المللی انجام دهد ونیرو های امریکایی در هنگام بیرون شدن از افغانستان با اطمینان خاطری بیشتری افغانستان را ترک کنند. اما دیدسومی نیز وجود دارد وآن اینست که ممکن است در لیست سیاه قرار دادن شبکه حقانی برای ایالات متحده امریکا این مجوز را بدهد که بعد از تعین وقت مقرر بخشی از نیرو های خودرا در افغانستان نگهدارد وبه صورت تدریجی با شبکه حقانی مقابله کند. اگر این دید درست باشد بدین معنا است که این فرضیه درست ازآب در می اید که مگفته می شودکه این همه ساخت وساز ها یی که ایالات متحده به ان دست زده است بیانگر آنست که زمامداران امریکا به افغانستان به دید استراتژیک نگریسته اند ومی نگرند وبدین معنا که به این زودی ها خاک افغانستان را ترک نخواهند کرد وبه سخن دیگر امریکایی ها آمده اند تا بمانند نه آن که بعد از مدتی افغانستان را بدون رسیدن به نتیجه مشخص ترک کنند.  تبلیغاتی که دریکی دوسال اخیر از سوی حکومت ایالات متحده امرکا راه ا ندازی شده است  مبنی براین که  افغانستان را ترک خواهند کرد بیشترینه  ناظر به انتخاباتی است که تادوماه دیگر در امریکا بر گزار می شود وباراک اوبامارئیس جمهور کنونی امریکا می خواهد باردیگر بر کاخ سفید راه یابد. برای آن که این مقصد براورده شود باید به مردم امریکا نشان دهدکه بیرون شدن از افغانستان به معنای بیرون کردن پای امریکا از جنگ وخشونت وپرداختن به معیشت وامنیت داخلی آن کشور است.زیرا امریکایی ها باور دارند که جنگ بیرون مرزی ایالات متحده باعث شده است که فشار اقتصادی بیشتری بر مردم آن کشور وارد اید.

 به هر حال قرار گرفتن گروه حقانی در لیست سیاه ایالات متحده امریکا می تواندبه تدریج  به انزوای این شبکه بیانجامد وحملات آن بر نیرو های خارجی وافغانستان کاهش یابد؛ اما برای از میان برداشتن این گروه تنها قرار گرفتن در لیست سیاه هرگز کافی نخواهد بود    تا وقتی حامی اصلی این گروه تحت فشار جامعه بین المللی قرارنگرفته است . سران امریکا می دانند که عمده ترین راه برای از میان برداشتن شبکه های تروریستی، هم کاری صادقانه پاکستان است تا وقتی که پاکستان منافع ملی خودرا در پیوند با این گونه شبکه ها بنگرد وازاین شبکه به مثابه وسیله فشاربر مجامع جهانی وحکومت افغانستان استفاده کنند هیچ بعید نیست که با از بین رفتن شبکه حقانی شبکه دیگری به جای او بنشیند ودرراه منافع پاکستان وخشونت علیه مردم ونیرو های بین المللی به کار افتد. لذا امریکایی هااگر در از میان بردن خشونت ورزی در منطقه صادق باشند باید چند گزینه هم زمان را مد نظر قرار دهند ؛هم ازنظر نظامی شبکه های تروریستی را تحت فشارنظامی وعملیاتی قرار دهند وهم از نگاه سیاسی پاکستان را تحت فشار بیش از پیش قرار دهند وهم از سران حکومت افغانستان وپاکستان بخواهند که عمده ترین اختلاف میان دو کشور راروی میز مذاکره مطرح کنند تاآنگاه که راه حل های سیاسی برای رفع اختلافات ایجاد شود. در چند سال گذشته تحلیل گران هردو سوی مرز بدین نکته اشاره داشته اند که عمده تر ین مشکل میان افغانستان وپاکسان آنست که پاکستانی ها اطمینان یابند که استقرار یک نظام سیاسی قدرتمند در افغانستان خطری برای آن کشور نخواهد بود این اطمینان در حضور امریکایی ها سبب خواهد شد که خشونت ها به تدریج کاهش پیدا کند. ولیک آنچه تاهنوز به دید رسیده است شرایط به این سمت وسوی حرکت نمی کند بلکه گزینه های نظامی بیشتر مورد توجه است تا همراهی و گزینه های دیگر لذا  چشم اننداز روشنی نمی توان دید ودر لیست سیاه قرار گرفتن هم نمی تواند آخرین گزینه مطلوب باشد.

  دره صوفی