نشست جنبش عدم تعهد ونتایج حاصیل ازان نشست
میزبانی این دور نشست به عهده تهران گذاشته شده بود وگفته می شد که ایران می کوشد کمال استفاده را ازاین نشست ببرد کما این که هزینه یک ملیار دتومانی را تقبل کرده بود. آنچه ایران ازاین نشست می خواست چند مسئله بود.
1: ارفع تحریم هایی که از سوی غرب براین کشور تحمیل شده است. چند سالی است که به دلیل غیر شفاف بودن بر نامه های هسته ای ایران ،این کشور در معرض تحریم های کشور های بزرگ جهانی از جمله ایالات تحده امریکا واروپا قرار گرفته است . این تحریم ها نزدیک به نشست سران شدت بیشتر یافت وایران را بیش از پیش تحت فشار قرار داده بود
2" مسئله دیگر ی که مد نظر ایرا نبود، نشان دادن ثبات و امنیت کامل درداخل خاک ایران بود که با فراخواندن نیرو های پولیس اط سایر استان ها آن را تامین کرده بود.
3 تاثیر گزاری بر حوادث سوریه وایجاد هم سویی برای حل بحران سوریه به نفع بشار اسد؛ این ها رئوس برنامه های ایران در این شست بود که البته بر اساس پیش بینی ها وهزینه هایی که کرده بود این امید را دااشت که بتواند توجه کشور های عضو را به مسایلی که خود اهمیت می داد معطوف دارد واستفاده مطلوبی ازاین نشست داشه باشد . اما بر خلاف انتظار رهبران ایران ؛این نشست نتوانست آن گونه که مد نظر رهبران ایران بود به نتیجه برسد .اول این که عمده ترین وموثر ترین کشور خاور میانه یعنی مصر را نتوانس با خود همراه کند،سخنانی که از سوی محمد مرسی رئیس جمهور این کشور بیان شد نبا اهداف وبر نامه ایران وانتظارت آن کشور مغایر بود. او در سخنانی حکومت سوریه را سر کوبگر خواندوخاهان کناره گیری حکومت اسد شد وبد آن که حتا رسا نه ها ی ایران رسم امانت داری رافرو نهادند وسخنان مرسی را سانسور کردند. از سوی دیگر سر منشی ساز مان ملل متحد از حکومت ایران ونحوه اداره آن انتقاد کردو دولت مردان ایران را به احترام ازادی بیان فرا خواند. ا وگفت که باید حکومت ایران به ازادی بیان وحقوق بشر توجه کند وبیشتر ازاین با بازرسان اژانس همکاری نمایند. او هم چنان از رهبران ایران خواست که منتقدا ن خودرا ازاد کند. این سخنان در حالی ایراد شد که مخالفان سیاسی حکومت ایران نیز درصدد امضای تومار ی برامده بودند تا تقدیم سر منشی ساز مان ملل متحد دهند ویاد آور شوند که مخالفان سیاسی حکومت ایران بدون هیچ جرم وجنایتی در زندان به سر می برند. در مجموع ناظران سیاسی وتحلیل گران بدین باور اند که آنچه حکومت ایران ازاین نشست می خواست براورده نشد حال که ایران رهبری اجنبش رادر سه سال اینده به عهده دارد؛پر سش انست که حکومت ایران با این همه چالش های داخلی وخارجی می تواند این جنبش را به نفع سیاسیت های خود بچرخاند یا نه؟ سوالی است که پاسخ آن درآینده معلو م خواهد شد اماآنچه از حالا روشن است آنست که اگرمقام های ایران با یک مشکل خارجی ویا داخلی مواجه بودند ممکن بود موفق شوند ازاین جنبش به نفع خود سودببرند؛اما ایران از یک با مخالفت های داخلی مواجه هسن ورهبران مخالفان درزندان به سر می برد از سوی دیگر رهبران ایران دردشمن سازی نیز هیچ کوتاهی نکرده اندو در گذشته اگر با امر یکا واسرائیل مخالفت صورت می گرفت کثیری از ملت های منطقه از ایران طرفداری می کرد اما به قدرت رسیدن اسلاک گراها در مصر وتونس ووبرخی کشور های دیگر وسیاست هاواقع بینانه با اسرائیل ؛اینک مخالفت های حکومت ایران نیز دردل ملت ها چنگ نمی زند واین وضعیت ایران را در حال دشواری قرار داده است.
