شکیبایی

 هفته گذشته بودکه رئیس ستاد مشترک(لوی درستیز)قوای مسلح کشور برای پاسخ گویی به برخی پرسشها ،به مجلس نمایندگان فرا خوانده شد. غرض از حضور نظامیان در مجلس نمایندگان، توضیح حملات راکتی پاکستان بر ولایت های شرقی کشور عنوان شده بود تا گزارشهای رسیده مورد بررسی قرار گیرد؛ در پاسخ به برخی پرسش ها  لوی درستیزمطرح کرده است که پاکستان خواهان به رسمیت شناختن خط مرزی دیو رند توسط حکومت افغانستان  است. معنای این سخن آنست که تا وقتی خط دیورند به رسمیت شناخته نشود؛ مداخله های آن کشور در امور کشور ما قطع نخواهد شد. البته درده سال گذشته پاکستانی هاهمواره وبه صورت تلویحی به  معضل دیورند اشاره داشته اند  حتا کار شناسان وتحلیل گران آن کشور وقتی از قطع مداخله های  پاکستان در امور افغانستان سخن رانده اند به صورت آشکار به معضل دیورند واهمیتی که برای آن کشور دارد اشاره کرده اند.ظواهر امر گویای آنست که پاکستانی هابعد از رفتن نیرو های بین المللی از خاک افغانستان ونزدیکی هایی که هندوستان با افغانستان دارد نگرانی دارند واین نگرانی ها نیز قابل درک است و ممکن است برای مردم افغانستان شناخته شدن یا نشدن آن از اهمیت برخوردار نباشد اما بر ای پاکستانی که هند را یکی از دشمنان خود می داند نگاه تردید آمیز به روابط آن کشور با افغانستان دارد این نگرانی قابل درک است؛ اما سخن اصلی انست که پاکستان با آن که از این گونه نگرانی ها دارد اما هیچ گاه به صورت شفاف مطرح نکرده است که خواهان به رسمیت شناختن خط مرزی دیورند از سوی افغانستان است ونه هم حکومت افغانستان به این معضل تاریخی به صورت عمیق نگریسته است واین بی توجهی ها باعث شده است       که حملات پاکستانی ها به صورت های گونا گون بر خاک افغانستان ادامه داشته باشد وحکومت افغانستان به جای حل مشکل به سیاست مسامحه پناه برده است .به نظر می رسد پاکستانی ها دراین ده سال با تقویت گروه طالبان وحملات تروریستی  ازسوی آن گروه می خواستند نشان دهند که خواهان حل مسئله دیورندهستند؛اما این حملات باعث نشد که زمامداران کشور مارا به سر عقل آورد واختلاف های مرزی میان دو کشوررا حل وفصل کند .با ان که سال 2014 نزدیک می شود ونیرو های خارجی افغانستان را ترک می کنند باز هم دیده می شود که مشکل مرزی میان دو کشور هنوز راه حل پیدا نکرده است . به هر حال تذکر لوی درستیز افغانستان می تواند سر اغاز تامل بیشتر دراین زمینه از سوی زمام داران کشور باشد؛ مشکلی که دره دهاسال گذشته هیچ گاه به صورت جدی توجه صورت نگرفت وهیچ گامی دراین زمینه برداشته نشد. ده ها حملات انتحاری به غرض توجه حکومت افغانستان عملی شد اما حکومت افغانستان با کمال بی اعتنایی برخورد کرد . یک اشنباه نیروهای خارجی کافی بود که رئیس جمهور کرزی را وادار به واکنش تند کند وتمام کاسه کوزه هارا به سر خارجی ها بشکند؛اما حملات  متواتر ومتوالی پاکستان در خاک افغانستان وفرستادن ده ها انتحاری از آن سوی مرز وکشته شدن هم وطنان بی گناه نتوانست رئیس جمهور کشوررا به تامل وادارد تا ریشه های مشکل را بیابد وبرای آن علاجی پیدا کند. اگر دفاع از جان شهروندان از وظایف حکومت است - که بی تردید این گونه است - باید حکومت افغانستان انگیزه های مداخله های پاکستان را زودترازاین می دید وبرای آن راه حل می یابید تا هم وطنان بی گناه ما مورد تعرض پاکستانی ها قرار نگیرد.درده سال گذشته بهترین فرصت برای حکومت افغانستان وجود داشت، ده ها کشور خارجی در افغانستان حضور  فزیکی داشتند وحکومت افغانستان می توانست از حضور آنها سود ببرد ومشکل خود با پاکستان را حل کند تادست مداخله پاکستان برای همیشه از کشور ما قطع شودولیکن دراین ده سال کاری صورت نگرفت یا بی توجهی حکومت بود ویا مشکلات دیگری وجودداشت. حال باید از فرصت فراهم آمده استفاده کردوبا پاکستان وارد گفت وشنود شد  تا کی وچه وقت شاهد حملات راکتی بر سر هم وطنان بی گناه بود، جان های شیرین آنها فدای بی توجهی های حکومت افغانستان شود. آنچه مایه تاسف است آنست که حکومت درده سال گذشته با کمال بی اعتنایی برخورد کرده وهیچ گاه این مشکل را به صورت جدی مطرح  نکرده  وبرای راه حل آن گامی فرا پیش نگذاشته است وبا توجه به مداخله های اشکار وپنهان پاکستان در گذشته هیچ امیدی نیز نباید برد که پاکستان درآینده دست از مداخله بردارد.