برخی بدین پندا اند که رابطه میان امریکا وپاکستان عمیق تر آز آنست که بتوان گسستی را تصور کرد زیرا امریکا به پاکستان نیاز دارد اول ازاین جهت که پاکستان را یکی از کشور های تاثیر گزار برای امنیت افغانستان می داند وتصور می کند با رابطه سردی که با همسایه دیگر افغانستان دارد . اگر با پاکستان نیز از در مخاصمت وارد گردد بدون شک پیروزی امریکا در افغانستان با مشکلات فراوانی مواجه خواهد شد ؛بنابراین امریکا با تهدید وتطمیع می خواهدبدون آن که روابط میان دو کشور به حدی بر گشت ناپذیر برسد  به تهدید خود ادامه دهد  وهم چنان تلاش ورزد تا از طریق تطمیع وکمک  پاکستان دست از شورشیان بردارد.

    از جانب دیگر برگ برنده ی دیگری که دردست پاکستان است سلاح های اتمی آن کشور است .برگی که اشفق کیانی نیز در سخنان اخیر خود ازآن یاد کرد .امریکایی ها بیم ازان دارند که فشار بر آن کشور باعث گردد که ارتش آن کشور دست به انتتحار بزند وازان بم استفاده کند وهم بیم ازآن دارد که فشار بیشتر به پاکستان زمینه های شورش های داخلی فراهم بیاورد  وحکومت درپاکستان توسط شورش های داخلی دچا  گسست شود ودر نتیجه سلاح هسته ای آن کشور دردست مخالفان امریکا یا حتا تروریست ها قرار گیرد که درچنین حالتی هزینه های فوقا لعاده زیادی بر امریکا تحمیل خواهد شد لذا تلاش امریکا آنست که با تهدید وتشویق حکومت پاکستان را روادار سازد به تغیر جهت دهد وتا آن کشور دست از حمایت شورشیان بردارد. البته این گزینه های احتمالی است که امریکا در نظر خواهد داشت شکل وشیوه عمل مربوط به پاکستان است که در نهایت با امریکا چگونه برخورد خواهد کرد. اگرچنانچه حکومت پاکستان توانسته باشدد رابطه مستحکمی با چین برقرار کرده باشدوچین به عنوان بزرگترین قدرت اقتصادی اسیا جای خالی امریکارا برای پاکستان پر کند؛ بی تردید پاکستان به کمک شورشیان ادامه خواهد داد وامریکارا دچار درد سر بزرگ خواهد ساخت. وسران ساز مان استخبارات پاکستان باور مند هستند  که مقاومت شورشیان با همکاری پاکستان به سود آن کشور خواهد بود در نهایت نیرو های بین المللی منطقه را ترک خواهند کرد وپاکستان اگر از مواضع خود عقب ننشیند وتسلیم ار اده امریکا نگردد در فرجام برگ برنده دردست پاکستان خواهد بود؛ لذا اصرار برکمک تروریست ها ومخالفت با حضور امریکا در منطقه بیانگر موضع استراتژیک آن کشور است.

   پاکستانی ها با این تصور به دخالت های خود در افغانستان ادامه می دهند و  می پندارند که در صورت فشار بیشتر بر نیرو های امریکا در افغانستان در نهایت واشنگتن  افغانستان را به حال خود رها خواهدند کرد آن گاه این پاکستان است که جولان خواهد داد وبار دیگر افغانستان را عرصه تاخت وتاز  چنگیزی خویش قرار خواهد داد. بنابراین همان گونه که پاکستانی ها اظهار داشته اند ونیات خویش را پنهان نیز نداشته اند؛ می کوشند این خلای قدرت در افغانستان به وجود اید تا آنا ن بار دیگر به اشغال افغانستان دست بزندد. اما این که این توان برای پاکستان وجوددار یاخیر پرسش است که با توجه به وضعیت اقتصادی آن کشور وروند تقویت نیرو های امنیتی در افغانستان وجدیت امریکا ربط می یابد. آنچه مربوط به پاکستان می گردد بسیار بعید می نماید که پاکستان بتواند ب ایالات متحدخ امریکا مقابله کند وبه پشتوانه چین امید وار باشند. اگر امریکا به پاکستان کمک می کند بدین سبب است که نایب آن کشور در منطقه باشد با با آن کشور بتواند منافع خویش را تامین کند در حالی چین حضور قدرتمند در منطقه دارد ونیاز به نایب وجانشین احساس نمی کند وهمچنان نه پاکستان دارای ذخایر بزرگ انرژی است که دندان طمع چین را تیز کند وهمانند امریکا دسه حمایت پاکستان بگشاید. از سوی دیگر کشوری که هم ارتش آن به امریکا وابسته است  بعید می نماید که به ان حد بتواند مقاومت کند تا امریکارا مجبور به عقب نشینی کند. اگرپاکستانی ها بدین تصور باشند که امریکا در منطقه حضور دارد تا فقط افغانستان با خود داشته باشد وتمام هدف امریکا بودن در افغانستان است شاید این پندار پاکستان درست باشد اما اگر استراتژی امریکا حضور در منظقه  باشد باید گفت که پاکستان ها راه اشتباه را می رود  در نهایت کشور ی برنده است که توان حفظ خودرا داشته باشد.

 برخی تحلیل ها درروز های اخیر روی این مبنا می چرخند که پاکستان خواهان تضمین بین المللی است. قبلا اگرمشکل هند را دربرابر خود داشت بدین تصور بود که اگر آن کشور حمله کند جای عقب نشینی پاکستان خاک افغانستان خواهد بود لذا می کوشید یک متحد مطمئن برای خود پیدا کند وحال علاوه بران که هند را دشمن خود می شمارد عدم اطمینانی به کمک های امریکا نیز دارد زیرا رابطه هند بیش از هر زمانی با ایالات متحده امریکا دوستانه است ودر صورت در گیری میان دو کشور امریکا در موضع  پاکستلات قرار نخواهد گرفت واز پاکستان پشتیبانی نخواهد کرد .وتلاش پاکستان آنست که حد اقل ازیک سوخطر کمتری متوجه او باشد ازاین لحاظ است که می کوشد جنگ وخشونت را بیش از پیش بر افغانستان تحمیل کند تا شاید مقام های امریکارا وادار به بیرون شدن از منطقه  یا دادن تضمین کند. به هر حال گمان غالب آنست که آمریکا با پاکستان داخل جنگ نخواهد شد ودر نهایت توافق پشت پرده صورت خواهد گرفت که امریکا به مواضع شورشیان یورش ببرد وسران گروه حقانی وطالبان را قربانی کند ویک تضمینی هم از الایات متحده دریافت دارد که که به پاکستان حمله صورت نخواهد گرفت. آنچه مسلم است آنست، هردو کشور نمی خواهد که رابطه ی های شان به حدی تیره شود که به برخورد نظامی صمنجر گردد  در فرجام این بگو مگوها دو قربانی  خواهد داشت. بخشی از تند روان ساز مان استخبارات آن پاکستان از سمت های خود بر کنار خواهد شد .دوم آنکه گروه های شورشی وتروریست، توسط پاکستان مهار خواهد شد یا ان که وادار شوند که حکومت افغانستان ت بپیوند وبا گرفتن سهمی از قدرت ،پاکستان به صورت آبرو مندانه پای ازاین گونه تنش ها فراخواهندچیدوهم به قدری از قدرت وامتیاز دست خواهند یافت به شرط آن که  پاکستان به کم قانع باشد ودست از شورسیان بر دارد. یک تصور دیگر هم وجودداردآن این که حمایت از شورش ها ادامه خواهد یافت از یک سو امریکا به تحریم پاکستان مبادرت خواهد کرد وکوشش صورت خواهد گرفت که اموال ودارایی های آن کشوررا بلوکه کند از جانب دیگر ،گرو ه های مخالف حکومت پاکستان این امکان را پیدا خواند کرد که ازاینفض اسود ببرند ومخالفت خودرا به صورت مسلحانه ابراز دارند در نهایت آنچه قابل تصور است آنست که پاکستان را در سراشیب سقوط قرار خواهدداد .