پارلمان نمود دموکراسی یا نماد سر افگندگی؟)ماهنامه برگ)
برای یافتن این پاسخ گامی به عقب بر می داریم و مروری بر عملکرد مجلس نمایندگان کشور در سال های گذشته می افکنیم. با نگاهی به کارنامه مجلس گذشته به این واقعیت دست می یابیم که آن مجلس متاسفانه کارکرد مطلوب نداشته است. ده ها کاستی را می توان در عملکرد آن نهاد مشاهده کرد ولیکن از آن جایی که اولین تجربه از این گونه بود بسیاری از کاستی ها قابل اغماض بود. مردم امیدوار بودند که در سال های آتی و با تدویر مجلس جدید کاستی ها جبران گردد و مطالبات به حق مردم جدی گرفته شود.
اما افتتاح مجلس جدید و بحث و جدل هایی که بر سر تعیین ریاست مجلس در گرفت و بیش از دو هفته تداوم یافت، متاسفانه آب پاکی بر روی دستان مردم ریخت و این پیام را اعلام و القا کرد که مجلس جدید به حدی در ناتوانی و نادانی غرق است که حتی از درک خود و موقعیت کشور نیز عاجز می باشد. یکی از نقاط ضعف عمده ای که در مجلس گذشته به وضوح دیده می شد تکیه برخی از اعضای پارلمان به قوم و زبان و نژاد بود؛ تاکید بر حقوق قومی هم مغایرت و مباینت با اصول و ارزش های دموکراتیک دارد و همچنان مغایرت با اصول و ارزش ملی و دینی مردم این کشور دارد. مردم افغانستان در سی چهل سال گذشته همواره بر اثر حکومت های استبدادی از تعامل مثبت با سایر هموطنان خویش باز مانده اند و هر کدام چنان کتله های بیگانه از هم زیسته اند. تمام تقصیر ها نیز به دوش حکومت های فاسد و مستبد گذاشته می شد که عمدا نمی خواستند مردم افغانستان راه هم پذیری را طی کنند و به یک پیوند ملی دست پیدا کنند. وقتی مجلس نمایندگان تشکیل گردید مردم می پنداشتند که زمستان واگرایی ها به سر آمده و ما اینک در بهار همرنگی و همدلی به سر می بریم زیرا نماینده های واقعی مردم اینک در کنار هم و در یک تالار نشسته اند و درد های مشترک همه مردم را فریاد می کنند و حق مشترک همه مردم را مطالبه خواهند کرد که آن همان عدم توسعه ی تاریخی مردم افغانستان در سایه حکومت های استبدادی است؛ اما گذشت زمان نشان داد که مردم توقع بی جای و بی موردی داشتند.
آنکه چون پسته دیدمش همه مغز پوست بر پوست بود همچو پیاز
نمایندگان مردم نه تنها فریاد کننده درد های مشترک مردم افغانستان نشد که خود باعث و بانی کثیری از واگرایی ها گردید. اینک که در ابتدای راه مجلس دوم قرار داریم و کشمکش های طاقت سوزی که در تعیین ریاست مجلس نمایندگان صورت می گیرد، گویای آینده دردناکی است که بر مجلس کنونی سایه افگنده است. ای کاش این درد در مجلس نمایندگان باقی مانده بود و گریبان مردم افغانستان را گرفتار نمی کرد. دردی است که متاسفانه به جان مردم افغانستان خواهد افتاد و خرمن آرزوهای مردم را خواهد سوزاند.
بنیاد شهید کاظمی به عنوان پاسدار خون شهید کاظمی و همه شهدای راه عزت و سربلندی افغانستان، از اعضای مجلس نمایندگان می طلبد که یک بار سر از لاک خودخواهی بیرون کنند و چند قدم دورتر تربت پاک شهیدانی را بنگرند که برای اعتلای افغانستان و خدمت به مردم جانهای عزیز خویش را از دست دادند. آنها جان خویش را در راه خدمت به مردم مظلوم این سرزمین از کف دادند، آیا شما نمی توانید اندکی بر خود خواهی خود فایق آیید و این قدر مردم و آرزوهای مردم را به سخره نگیرید؟