شکیبایی

  نزدیک به یک سال است که مقام های بلند پایه کشور، سخن از پيمان استراتژیک افغانستان و امریکا بر زبان می رانند اما هنوز پیش نویس آن بیرون داده نشده ودر دید مردم و نهاد هاي مدنی نيز قرار نگرفته است تا مورد پرسش و نقد قرار گیرد. آخرین سخنان رئیس جمهور کرزی در مورد آن پيمان، هفته ی گذشته  بیان شد که خبر از شرایط سختي داد که گویا آقای کرزی به امریکا پیش نهاد کرده است كه عمده ترين آن پيشنهادها؛تقويت نيرو هاي امنیتی افغانستان، قانونمند شدن حضور نیروهای امریکا در کشور و مورد تعرض قرار نگرفتن کشورهای همسایه از خاک افغانستان است.

این اظهارات و گذاشتن شرط های سخت آقای کرزی وقتی بیان می شود که سفیر جدید امریکا در افغانستان پیمان استراتژیک میان دو کشور را منتفی دانسته و اظهار داشته که ایجاد پیمان نیازمند تأیید کنگره ایالات متحده امریکا است، آنچه مدنظر امریکا است تنظیم یک اعلامیه است که به امضای رييس جمهور امريكا برسد.آنچه سفير امريكا در افغانستان اعلام كرده است پاسخ به ذهنيت سازي هايي است كه از سوي حكومت افغانستان وشخص رئيس جمهور كرزي صورت گرفته بود.

 البته آنچه برای مردم افغانستان از اهمیت برخوردار است كه بدانند، شفافیت این پیمان یا اعلامیه است. بدین معنی که مقام های حکومتی دانسته یا نادانسته اعلام کرده اند  وچنين وانمود كرده اندکه گویا عقد پیمان استراتژیک همان ماندن دایمی نظامیان امریکا در خاک افغانستان است. حساسیت هایی هم که برانگیخته است همین ماده جنجال برانگیز حضور نیروهای امریکایی است.

برجسته كردن يك ماده از پيماني كه داراي منافع بيشماري براي افغانستان است سبب شده است كه مقام های پاکستان،ایران و روسیه هر کدام حساسیت نشان دهند و نسبت به آینده حضور امریکا در افغانستان احساس نگرانی کنند.

علت عمده نیز آنست که مقام های کشور مااز جمله رئیس جمهور کشور نتوانسته است مفاد آن پیمان یا اعلامیه را درست توضیح دهد و تاثیر حضور درازمدت نیروهای خارجی را به صورت واضيح بيان دارد.

 آنچه برای مردم افغانستان جای نگرانی است،  اينده اي است كه بعد از سال 2014 بر افغانستان حاكم خواهد شداين كه باز همسايگان كشور بادخالت هاي نا موجه خويش حد اقل هاي امنيت در كشوررا بر هم خواهند زد وكشورمابار ديگر در كام نا امني هافرو خواهد رفت.مقام هاي حكومتي وقتي با مردم سخن مي گويند بايدگذشته ي دخالت هاي همسايگان افغانستان را مد نظر قرار دهند  وسخن گفتن چنان عوام فريبانه نباشد كه اذهان را بر نيرو هاي خارجي بشورانند.مقام هاي حكومتي مي دانندكه زندگي نيم بند كنوني در افغانستان با حضور نيرو هاي خارجي تامين شده است. تحريك  اذهان مردم بر نيرو هاي خارجي وايجاد نفرت عليه آن نيرو ها بيش ازان كه به نفع مردم ما باشد زمينه هاي دخالت همسایگان طمع کار افغانستان را فراهم مي آورد.

  به هر حال،گرچه ما باورمندیم که برخی ماده های پیشنهادی از سوی آقای کرزی مطلوب و قابل قبول است. اما این پرسش باقی است که آقای کرزی تضمین های لازم را از همسایگان افغانستان، از جمله ایران و پاكستان نيز گرفته است یا خیر؟

با توجه به اين كه مقام های ایران وپاكستان به افغانستان به عنوان یک کشور اشغال شده می نگرند، تمام توان و همت خویش را به کار بسته اند تا وضعیت کنونی را به هم بریزند. اگر نیروهای خارجی و امریکا از افغانستان بیرون شود، افغانستان بار ديگرصحنه ی تاخت و تاز و درگیری نیروهای پاکستانی و ایرانی قرار خواهد گرفت و مردم کشور به انحای گوناگون تحریک خواهند گشت تا امنيت نسبي را برهم بزنند.

هم چنان حکومت افغانستان می داند که آشفتگی های سیاسی در ایران و پاکستان باعث شده است که آن دو كشور همسايه، برای گریز از دشواری های داخلي خود  راهي به بيرون باز كنند تا انرژي هاي متراكم را به بيرون منتقل نمايند وبار سنگين حق خواهي مردم خويش را ازدوش خود بگذارندودشواري هاي داخلی را در خارج تسویه کنندكه بدون شک افغانستان بهترین و مناسب ترین آوردگاه خواهد بود.

بنابر این ما بدین باوریم که پیشنهادهای آقای کرزی امر ناصواب و نامطلوبي نيست اما پیشنهاد می کنیم که حکومت افغانستان و سیاست مداران کشور نباید فریب وعده های دروغین ایران و پاکستان را بخورند و به سخنان آنها اعتمادوباور داشته باشند.آنها اگر صادق بودند نسبت به مردم خويش صداقت مي ورزيدندوآن همه زندان وشكنجه براي آنان درست نمي كردند.لذا انتظار مااز حكومت افغانستان آنست كه بارويكرد منافع ملي به پيمان يا اعلاميه مشترك افغانستان وامريكا بنگرد ونبايد تابع احساسات والقاآت پاكستان وايران قرار گيرد.باز تاكيد مي كنيم كه اين دو همسايه همواره كوشيده اند از ضعف ونا تواني افغانستان به نفع خود سود جويند وحد اقل هاي منافع افغانستان رادر نظر نداشته اند

  مردم از احساس ملي اقاي كرزي تمجيد مي كند اما بايد متوجه بودكه اين احساس مخالفت با غرب مارا دردام سياست همسايگان ما بيندازد وبار ديگر دهه نود تكرار شود.