شکیبایی

 چندهفته متواتر است که تجاوز پاکستان بر خاک افغانستان ادامه یافته و تا هنوز ده ها نفر شهید و زخمی شده اند و ده ها خانواده نیز خانه و کاشانه ای خویش را رها کرده به نقاط دیگر پناه گزیده اند.

گرچه از حاکمان پاکستان هیچ گاه نمی توان انتظار اخلاق انسانی و همسایگی داشت. پاکستان از وقتی از شبه قاره جدا شده  با همسایگان خود در نزاع وکشمکش بوده است وهمواره با توطیه چینی برخورد داشته است و کوشیده است تا برای همسایگان درد سر دایمی ایجاد کند، البته تنها افغانستان در حال حاضر نیست که چنین مورد تجاوز قرار گرفته است.  اما هزمانی این تجاوز با تصمیم ایالات متحده امریکا مبنی بر بیرون کردن سی و سه هزار سرباز آن کشور از افغانستان تا پایان سال 2012 معنای دیگری را تداعی می کند و در س های دیگری می دهد. زمامداران پاکستان آن گونه که گاهی اظهارنظر کرده اند مخالف حضور نیروهای غربی در افغانستان نشان داده اند و لذا انتظار آن بود که از عقب نشینی نیروهای غربی استقبال کند؛ ولیکن تجاوز صریح و آشکار آن کشور می رساند که یا زمام داران کنونی پاکستانی، خواهان ماندن غربی ها در افغانستان هستند وآنچه اظهار کرده ا ند دروغی بیش نبوده است یا آن که می خواهند تضمین لازم را از غربی ها بدست اورند تا در صورت بیرون شدن نیروهای امریکایی به سقوط حکومت در آن کشور نیانجامد. به هر صورت آنچه برای افغانستان مهم است قطع تجاوز پاکستان است.  کار ویژه های حکومت هادرهر کشوری حفظ جان و مال شهروندان آن کشور است و حکومت افغانستان نیز باید تمهیدات جدی ای را مدنظر قرار دهد تا ازتجاوز متجاوزان جلوگیری صورت گیرد.

به دیدگاه ما حکومت افغانستان چندین گزینه را می تواند به کار گیرد تا قطع تجاوز پاکستانی هارا همراه داشته باشد.

1-                       فشارهای سیاسی، از طریق احضار سفیر پاکستان در افغانستان وتحت فشار قرار دادن آن کشور. آنچه که دردنیای امروز همه کشور ها به نحوی ازاین گزینه سود می برندو نا خرستدی خویش را اعلام می دارند.

2-شکایت به شورای امنیت سازمان ملل متحد؛ تجاوز پاکستان نقض حاکمیت ملی و استقلال سیاسی افغانستان است و بالاترین مرجعی که می تواند به این تظلم رسیدگی کند شورای امنیت  است. بنابر این، برحکومت افغانستان است که  تلاش ورزد تخطی پاکستان را به مجامع بین المللی از جمله شورای امنیت ساز مان ملل متحد برساند.تا پاکستان تحت فشار قرار گیرد.

3- سازمان کنفرانس اسلامی؛ گزینه ای دیگری که باز هم حکومت افغانستان باید تجاوز پاکستان را به آنجاگزارش دهد دبیر خانه سازمان کنفرانس اسلامی است تا راه مقابله با پاکستان یافته شود.

4-برخورد متقابل: مقابله بانظامیان پاکستان راه سخت و و لیکن ناگزیر است، آنچه رئیس جمهور کرزی اظهار کرده است که مقابله به مثل باعث کشته شدن، افراد بی گناه در آن کشور می شود، سخن صواب و درستی است ولیکن هیچ کس  نه گفته است که نیروهای نظامی افغانستان نیز دست به عملیات کور و غیر عقلانی بزند، بلکه انتظار آنست که نظامیان کشور با هدف گیری دقیق، نقاطی را آماج حمله قرار دهند که از آن نواحی بر مردم ما گلوله باری صورت می گیرد.

این ها گزینه های مختلف است که به کارگیری هر یک می شود از حملات و وحشیگری های پاکستانی ها جلوگیری کرد در صورتی که کارساز نباشد، حکومت باید مجموعه ای از گزینه ها را در پیش گیرد تا حملات قطع شود. گرچه کشته شدن افراد بی گناه در آن سوی مرزغیر اخلاقی است، اما دیدن ده ها تن کشته و زخمی و عکس العمل نشان ندادن در این سوی مرز غیر قابل تحمل و غیر قابل جبران و زشت ترین عمل وغیر اخلاقی ترین کار است.