شکیبایی

   خدایا این خون ریزی وخشونت تا کی ادامه خواهندداشت تا چه وقت بر سر خون این مردم معامله صورت خواهد گرفت ؟

 چند روز پیش بود که رئیس شواری عالی صلح در نشستی در مجلس نمایندگان گفت؛ که آن شورا باحزب حکمت یاروشورای کویته ارتباط گرفته است تا آنان  را متقاعد کند که به صلح بپیوندد اما آنان اظهار کرده اند  تا وقتی از سوی مقام های افغانستان تضمینی بیشتری دریافت نکنند به پروسه ی صلح نخواهند پیوست؛ معنای این سخن آنست که خشونت هم چنان ادامه خواد یافت وطالبان با خون ریزی خواهان امتیاز های بیشتری از سوی حکومت افغانستان هستند؛اما ایا تا چه وقت می توان به این صلح نکبت بار ادامه داد وآن را جدی گرفت وهزینه های گزافی را بر مردم تحمیل کرد؟ مردم از خود می پرسند که این صلح برای چیست ؟ مگر صلح برای از میان برداشتن نا امنی در کشور نیست مگر صلح برای ازادی بیشتر ورهایی از تنگناهای سیاسی نیست مگر صلح برای کم کردن هزینه های جنگ وپرداختن به باز سازی ونوسازی این سرزمین نیست؟

  اززمانی که حکومت ندای صلح خواهی سر داده است وسخن از صلح گفته است به کدام یکی از ازین ارمان های خویش دست یافته است؟

  کدام بار سنگین از گرده های مردم این سرزمین برداشته شده است وکدام چشم اندازی مثبتی انتظار این مردم را می کشد ؟

  انچه در این میان با ضرس قاطع می توان بدان حکم کرد آنست که هردو طرف هم حکومت وطالبان هردو بر خر اشتباه سوار اند  وهی به پیش می تازند تا به زعم خوی به صلح واهی دست یابند . حکومت می پندارد که با خطاب برادر وکشیدن نام های آلوده به ننگ ونفرت این ان گروه مزدور از لیست سیاه سازمان ملل متحد،  می تواند بار سنگین جنایت های آن هارا سبک تر کند وچهره های آنان را موجه تر ومطلوب تر سازد؛ تا مورد پذیرش مردم افغانستان وجامعه جهانی قرار گیرند ولیکن بدین نکته توجه نکرده است که صلح با آن گروه وحشی در کجا صورت می گیرد؛ایا صلح در اسمان صورت می گیرد یا درزمین ؛ در افغانستان یا جای دیگر؟

   آنچه مسلم است آنست که آن گروه چنان دست به جنایت برده است وچنان تخم کینه دردلها کاشته است وچنان خانه خانواده هایی را داغدار کرده است که بعید است آن خون ها با کلمات خوش آهنگ صلح شسته شود.

  اگر طالبان می پندارند که با خشونت بیشتر می توانند به مقصد راه یابند باید گفت که کور خوانده اند راهی که آن گروه در پیش گرفته است، خشونتی که به آن دست می یازند؛ بعید می نماید که مرم آن هارا ببخشند.

    مگر آنکه حکومت قصری به گنجایش تمام طالبان بسازد وآن گروه وحشی را در کنار خویش سکنا دهد تا مردم چهره های مکدر ومفلوک آن گروه را نبیند!ایا چنین چیزی ممکن است ؟

   می توان به چنین صلحی دست یافت؟ باری مگرهمه برداشت ها وتحلیل ها مبین این امر نیست که آن گروه دست پرورده خارجی ها است تا وقتی حکومت پاکستان به خواست های مشخص خود در افغانستان دست نیافته است آن اتش فشان هم چنان فعال خواهند بود وهم چنان قربانی خواهند گرفت ؛مگر این تحلیل همیشه وجود نداشته وندارد وقتی از صلح سخن گفته می شود حکومت وشورای عالی صلح چه قدر توانسته اند،  دراین راستا گام بردارند واهداف پاکستان را بشناسند وبرروی آن درنگ کند؟

   واقعیت انست حکومت افغانستان نمی داند، در های دانایی برروی بسته است وهی مشت به تاریکی می کوبد به پندار آن که هدفی را در نظر دارد یا ان که از چنان بی بصری رنج می برد که نمی داند چه کار می کند؟

  صلح خواهی امروز جز باج  دان به جنایت کاران طالب، هیچ سودی نصیب کشور نخواهند کرد جز آن که کینه ها  کدورت های بی شمار دیگری به بار آورد چشم اندازی دیگری نخواهد داشت.

 "بار خدایا به حضرت داود علیه السلام فرمودی که برو بیت المقدس را اعمار کن، آن حضرت رنج فراوان برد تا دیوار خانه ی تورا اعمار کندِ هر بار که دیواری فرازمی شد از سوی دیگر می ریخت.  داود به پیشگاه پروردگا شکوه کرد که خدایا جهد من همراه با توفیق نیست. ندا ازسوی خالق به داود آمد که یا داود رنج تو ازان جهت قرین توفیق نیست که تو آدم کشته ای . داود عرض کرد که بار خدایا اگر آدم کشته ام به دستور تو بوده است.  خطاب آمد اگر از جانب من نیز بوده است بندگان من بوده وآنهارا دوست می دارم. بار الها تا کی دست انتقام تو از استین منتقیمی بیرون نمی اید وسزاوار می دانی که مشتی ادم نمای بد سیرت به کشتن بندگان ضعیف تودوام دهند؛ بار خدایا این مردم جز بار گاه توپناه گاهی وجز امید تو راهی ندارند، تورا به اولیایت سوگند، گریبان این مردم را از دست ستمگران طالب رهایی بخش!