داوری های نا عادلانه رئیس جمهور!
لذا جدایی افگندن نیروهای امنیتی و رسانه های گروهی یک رویکرد عقلانی نیست، زیرا؛ در یک م نظام سیاسی کارآمد هردو نهاد می تواند در کنار هم مکمل هم باشند. نیروهای امنیتی با هدیه جان خود برای وطن ازاین سرزمین وجغرافیا پاسداری کنند، اما رسا نه های گروهی این جان فشانی ها را به گوش مردم می رسانند ومقام این نیروها را برجسته می سازند. لذا تقابل میان دو نهاد، یک رویکرد عقلا واخلاقا نا درست است.
اما نکته ای بعد اگر تحقیر رسانه ها به عنوان یک نهاد مستقل از نیرو های امنیتی مورد توجه قرارگیرد می توان نکته های فراوانی را بر سخنان رئیس جمهور افزود و از زوایای گونا ن به نقد آن سخنان پرداخت .
مولانا جلاالدین بلخی در مثنوی شریف گفته اند:
کم فضولی کن تو در کار قدر؛ در خورآمد شخص خر با گوش خر
منظور آنست که مردم افغانستان، حکومت و رسا نه های گروهی یک جمع به هم پیوسته وتفکیک نا پذیر هستند . گفته اند که حکومت عصاره تفکر واندیشه های مردم هر جامعه است وحکومت هم تبلور خاسته های مردم.
اگر این گونه باشد که عاقلان قوم برآن تاکید ورزیده اند، رسا نه ها هم درهمین کته گوری قابل تحلیل وبررسی است چون درهمین جامعه ومتاثرازهمین حکومت به وجود آمده اند.
رسا نه های گروهی از یک طرف متاثر از افکارعمومی هستند، وقتی به عنوان یک نهاد و در چهارچوب یک نظام سیاسی مطرح می شوند رابطه دوسویه ای میان رسانه های گروهی وحکومت به وجود می آید.
عملکرد حکومت بی تردید برکار کرد رسا نه های گروهی اثر می گذارد وهم رسا نه های گروهی باید بر عملکرد حکومت تاثیر گزار باشد. ازسال1393 که انتخابات ریاست جمهوری برگزارشد تا حال که بیش از دوسال ازآن زمان می گذارد، اگر به کار کرد حکومت نگریسته شود، کدام عملکرد حکومت وحدت ملی را می توان مثبت ارزیابی کرد که بر رسانه های گروهی اثر مثبت بر جای نهاده و یا باعث تحول در رسا نه های گروهی شده باشد . از بدوانتخابات ر یاست جمهوری که تقلب گسترده ای در آن رخداد، رسا نه های گروهی در حد توان خود تلاش کردند این ناهنجاری سیاسی – اجتماعی را منعکس سازند، بر قانون گرایی وشفافیت تاکید نمایند، اما متاسفانه کنشگران سیاسی از جمله رقیبانی که رویاروی هم قرار داشتند هیچ کدام منطق واستدلال را وقعی ننهادند، منافع کشور را فدای خود خواهی های غیر اخلاقی خود کردند و نزدیک بود کشور را به پرتگاه سقوط بکشانند، توصیه رسا نه های گروهی را جدی نه گرفتند، از مواضع گامی عقب ننشستند.
اگر رسانه های گروهی در این عرصه کاری انجام نداده واطلاع رسانی شفاف نکرده بود مردم حق داشتند که رسانه های گروهی رامورد انتقاد قرار دهند ،کاستی های رسانه ها را متذکر شوند.
بعد از انتخابات ریاست جمهوری و ایجاد حکومت وحدت ملی، رسا نه های گروهی دراین عرصه نیز بر ترکیب وساختارحکومت وحدت ملی نقد کرده و ترکیب قومی حکومت را بر نتابیده و مورد پرسش های بی شماری قرار داده اند، تا حال که رئیس جمهور جمعی از متهمان تقلب انتخابات را به جای فرستادن به دادگاه به عنوان مشاوران خویش برگزیده است، رسا نه های گروهی این عمل رئیس جمهور را خلاف همه موازین وارزش های دموکراتیک دانسته آن را مورد نقد قرار داده اند.
این ها از کار کرد های مثبت و بسیارارزش مند رسا نه های گروهی درسالیان گذشته است که هرکدام چون آئینه تمام نمایی است که عملکرد حکومت را در معرض دید وداوری مردم قرار داده است .
سیاست متعارفی که برحکومت گران کشور حاکم بوده است، قومیت گرایی مستهجن، متروک ومنفوری است که نه دردنیای سنت کسی حامی آنست یا آن را می پسندد نه هم دردنیای مدرن طرفدارانی دارد. خوش بختانه اکثر رسا نه های گروهی کشور از این بیماری عفن وضد انسانی مبرا هستند وبدون کمترین وکوچک ترین حب وبغض های قومی به حکومت نگریسته واین روند و روال را مورد نقد قرار داده اند.
بدین ترتیب چگونه می توان رسا نه های گروهی را درافکار عمومی چنین خوار و زبون داشت واین جمع زحمت کش وسخت کوش را بدون هیچ پاداشی مورد شماتت قرار داد؟
نکته دوم آنست که، با لحن سخره آمیز سخن گفتن از رسا نه های گروهی به معنای آنست که اشرفغنی ازرسا نه های گروهی دل نا خوشی دارد که چرا وسیله تبلیغات حکومت قرار نه گرفته ودر ستایش حکومت گران ن توجه نه کرده و نمی کند.
اگر این منظورباشد - که احتمال چنین است- بهتر است یک بار رئیس جمهور برعملکرد حکومت خود از بدو تاسیس تا کنون توجه کند. رئیس جمهوی که کتاب "حکومت عادل" را نوشته است اما در عمل بد ترین وسخیف ترین شیوه حکومت داری را که همانا حکومت قومی باشد در پیش گرفته است. آیا از رسا نه های گروهی توقع دارد که عمل غیر عادلانه وغیر اخلاقی قو م گرایانه اورا مورد ستایش قرا دهد؟
ازاین که دریک وزارت فرهنگ بیش از هفت نفر مشاور از یک قوم گماشته است را توجیه دموکراتیک .ومدنی کند؛ حکومتی که بر تقلب استوار است وهیچ کدام از موازین وارزش های دموکراتیک را نپذیرفته ومورد توجه قرارنمی دهد ، حکومتی که خویش خوری وفساد حرف اول وآخر را می زند، حکومتی که برای به قدرت رساندن یک فرد که فقط نسبت شخصی با اشر فغنی دارد تمام تلاش خود رابه کار می بندد تا او را به قدرت برساند، این حکومت چگونه توقع دارد که رسانه های گروهی مبلغ او وکار کرد هایش باشد؟ نقد این گونه عملکردها است که اشرف غنی کینه رسا نه های گروهی را به دل گرفته گاه رسانه ها را تحقیر می کند و می خواهد موقعیت وجایگاه رسانه ها را درجهت دهی افکار عمومی نا چیز نشان دهد.
عملکرد حکومت گران کشور نشان می دهد که اگر چنانچه این حکومت از مشروعیت ملی وبین المللی برخو ردار بود ومی توانست عملکرد خود را توجیه کند، بی تردید رسا نه های گروهی را در محاق فرو می برد تا عملکرد قوم گرایانه خود را در تاریکی عدم حضور سانه های گروهی به انجام رساند.
امروز اگر از رسا نه ها دل نا خوشی دیده می شود علت آنست که رسانه های گروهی چنان "شمشیر دموکلیس" بر سر حکومت قرار دارد نمی گذارد که خلاف کاری های حکومت به صورت آسان انجام پذیرد و این خلافکاریاز دید گاه وچشم مردم وجامعه بین المللی پوشیده بماند.
